ÖZLEDİKLERİM

yenilenen blog

2012-02-08T14:17:00.007+02:00

Sevgili Blog,

Belli bir yaştan sonra yakın arkadaş edinilemez düşüncesini savunanlardanım, savunanlardandım günlük tutanları keşfedene kadar. Onlardan biri sevgili Meltem Çok uzun zaman olmadı ama o kadar uzun zamandır tanıyormuşum gibi... Arkadaşım olmuş haberi olmadan. Çoğu zaman yorum bile göndermiyorum sessiz sessiz okuyorum yazdıklarını. Şaşırıyorum bazen anlattıklarına, biri can sıkıcı bir yorum yazarsa onun yerine benim canım sıkılıyor sevmiyorum yazanı, merak ediyorum oğlunu, sevgilisini, onu ve teknelerini, onun gözüyle görüyorum gittiği, koştuğu yerleri, bekliyorum heyecanla çıkacak kitabını ve hayran kalıyorum çizimlerine... Kitap kapakları da tasarlıyor, günün birinde benim kitabımın kapağını tasarladığını hayal ediyorum. Şimdilik başlangıcımız blog headerı olsun dedik. Gördüğünüz headerı Meltem benim için tasarladı.

- Nasıl bir şey istiyorsun Hale, aklında neler var?

- Bilmiyorum ki, ayın etrafındaki parlak halkayım ben, geceyi, kışı sevenlerdenim, yazıyorum okuyorum işte herkes kadar, bu aralar çok da anlatılabilir değilim, senin elinden ne çıkarsa bana özel ben beğenirim eminim.

Çok beğendim gelen çizimi, ben anlatamadım belki ama o anlamış sanki ne istediğimi, tam da istediğim hatta hayal ettiğimden bile güzel, teşekkür ederim tekrar, ellerine sağlık...

Son olarak kabiliyetsizliğim üzerine zırt pırt rahatsız ettiğim, sana zahmet bana hizmet dediğim, bazen offf dedirtiyor muyum diye korktuğum ve daha çok güvendiğim biri günlüğümü renklendirdi :)

P.S: Defterlerden, kalemlerden sıkıldıkça değiştiriyordum, burayı da değiştirebileceğim hatta istediğim sıklıkla değiştirebileceğim fikrini çok sevdim :)

yeniden çocuk olmak

2012-01-19T12:01:00.003+02:00

Yeniden çocuk olduk biz: Yaşasın kar ve kış tam bana göre :) Yazı sevenlerin aksine ben kesinlikle kış geliyor diye sevinenlerdenim. Yaprakların dökülmesiyle başlayan sevincim kar yağmasıyla kat kat artıyor. Geçen pazar sabahı için büyük bir planımız var İncek de bulunan sobalı, kedili, köpekli salaş bir yerde köy ürünlerinden oluşan kahvaltı yapacağız. Annem gülüyor her yer bembeyaz gidemezsin kahvaltıya. İncek olmadı belki ama daha merkezi bir yerde yaptık kahvaltımızı sonra da yirmili yaşların son demine ulaşmışlar olarak uzun zamandır birlikte olmamıza rağmen hiç yapmadığımız, süslü belki biraz da metroseksüel kardan adamımızı yaptık büyük bir kartopu savaşının ardından. Hiç eğlenmediğimiz, belki uzun zamandır hiç gülmediğimiz kadar güldük. Sırayla fotoğraf çektirdik kardan adamımızla. Yoldan geçen bir baba kız, yaşlı bir çift de katıldı fotoğraflarımıza. Kardan adamımızı küçük kıza emanet ederek yeni durağımız (bu kadar yorulmaya ve ıslanmaya ki ben çok ıslandım çünkü kışa ve kara rağmen spor ayakkabısı giyme konusunda ısrarcıyım :) sıcak çikolata içmeye :) İki gün sonra Didem aradı sana kötü bir haberim var kardan adamın kafası kopmuş bütün aksesuarları alınmış sadece gövdesi duruyor :(

Yeniden çocuk oldum ben: Efe ilk defa bir kitabı bu kadar severek okuyor. Hatta iki kere okudu. Geveze Kitap. Geveze Kitap Tatilde diye bir kitap daha çıkacakmış heyecanla onu bekliyor kendi yazıyor uyduruyor tatile çıkmış geveze kitabı. Her gün arayıp bak ne yazdım dinle sana okuyum. Hiç de fena değil yazdıkları :) Israr ediyor elindeki kitap bitince Geveze Kitabı okur musun diye. Dün okudum, gerçekten beğendiği kadar varmış çok eğlenceli kesinlikle onu, okuyanı kendi dünyasına almış konuşan, anlatan, geveze bir kitap o :) Bu kitap yeniden çocuk olmuş halime çok iyi geldi :) Bu cuma başlayan 15 günlük tatilim de olsa tam bir çocuk olurdum :)

Merak edenler için kitap arkası: Pek çok çocuk tanıdım bugüne dek. Kimine armağan olarak verildim kimine tatil ödevi. Kimi kitabevinden satın aldı beni, kimi bir kütüphaneden ödünç. Evde, sınıfta, metroda, koltukta, yatakta, ayakta, hızlı, yavaş, sesli, sessiz defalarca okundum. Okuyup bitiren her çocukla yeni bir öykü eklendi sayfalarıma. Giderek varsıllaştım. Şimdi de senin elindeyim. Benimle birlikte, kendi okuma serüvenini yaratmaya var mısın?

maymun besliyoruz duyurulur :)

2012-01-13T18:59:00.006+02:00

Çocukları seviyorum. Hep mi vardı Efe yle mi başladı bu çılgın sevgi bilemedim. Yazdım aslında ama keşke diyorum şimdi daha çok yazsaymışım Efe yi, daha çok anlatsaymışım her cümlesiyle bizi şaşkına çeviren hallerini. Yaş 5 sanırım Efe babaaaa biliyor musun Amerika da erkekler erkeklerle evlenebiliyormuş :) Babanın gözleri açılabildiği kadar açılmış çocuğum nereden duydun bunu? Şimdilerde çok daha fena yaş 9 :) Kaç yaşındasın diye sorana hemen yapıştırıyor 10 yaşındayım diye. Ben düzeltiyorum 9 yaşındasın sen hala, bizim aramızda tam 20 yaş var ve ben 29 yaşındayım, sen 10 yaşında olunca ben 30 yaşında oluyorum diye. Bu konuşmadan sonra kaç yaşındasın diye sorana önce hızlıca bir 10 sonra da yüzünde tarif edemediğim muzip bir gülümsemeyle pardon pardon 9, ben 10 yaşında olunca ablam 30 yaşında oluyor diye ekliyor. Aman tanrım ben ne yaptım, hakettim :) Atlantis Sirki varmış Ankara da. Efe çok istiyor sirke gitmeyi bense yaptıkları her neyse öğrenene kadar hayvanların ne kadar aç kaldıklarını düşündükçe üzülüyorum, sinirleniyorum. Sonuç Efe galip çıkar biz gideriz sirke. En çok akrobatları, cambazları ve trapezcileri seviyorum. Efe ye soruyorum en çok neyi beğendin diye Valeria (trapezci) diyor :)

-Sen hiç gittin mi sirke?

-Evet bir kere gitmiştim.

-Kaç yaşındaydın sirke gittiğinde?

- Sanırım 16.

-Hııı o zamanlar 18 yaşında olmak istiyordun di mi?

-Galiba evet.

-Şimdi de küçük olmak istiyorsun.

- Haklısın çocuğum kapatalım bu konuyu !!!

Bayılıyorum çocukların açık sözlülüğüne. İma etmeyi bilmiyorlar henüz ne düşünüyorsa, ne istiyorsa o anda söyleyip senin tahminlerine bırakmıyorlar hissettiklerini. Sır saklama yetenekleri kesinlikle büyüklerin üstünde ve kat kat daha cesurlar konu duyguları olunca. Yalan yok, dedikodu yok, bol bol paylaşma ne varsa ona ait. Hala paylaşıyor umarım zamanla değişmez bu özelliği ki en çok bunu seviyorum galiba. Hiç düşünmeden, tereddüt bile etmeden verebiliyor dolu kumbarasını ya da yeni alınmış yarış arabasını eve gelen bir çocuk ağladı diye.

Mutsuz olduğumu Efe anlıyor herkesten önce. Abla neden mutsuzsun diye sorup, sarılıp, ben seni çok seviyorum diyor. Keşke büyümese diyorum bazen, şimdilerde çok zayıf olduğundan özlüyorum boyunsuz, tombul yanaklı hallerini, tuttuğum o minicik elleri. Bu zamanlarını da özleyeceğim zamanlar gelecek; sesi kalınlaşacak, boyu uzayacak, kucağıma sığmayacak ve yukarıdan bakacak artık bana. Ama ben onu hep çok seveceğim ve hep gözümün önünde olsun isteyeceğim :)

P.S: Fotoğraf yerleştirme konusunda çok başarısızım, öğreneceğim yakın zamanda:)

sessizlik bitsin...

2011-12-31T17:44:00.005+02:00

Yeni yılla, içine belki biri tarafından itilerek belki de isteyerek düştüğüm sessizlik kuyusundan çıkıyorum. Yeni yılla değil de takvim 31 Aralık ı gösterdiği için ilk cümle böyle düştü. Yoksa yanlış anlaşılmasın ortalıkta ne asasını oraya buraya değdirip mucizeler yaratan bir yeni yıl perisi, ne kötü huylu sarmaşıklarla sıkıca kavranmış seni, kılıcıyla kurtarmaya çalışan bir prens ne de kuyudan çıkman için saçlarını sarkıtan bir Rapunzel var :)

Başlangıçta hiç sevmedin sen bu sessizlik kuyusunu, panikledin, çıkmak için uğraştıkça daha derinlerde buldun başka başka sen leri...

Senden başka hiç kimse hiç bir şey yoktu ki kuyuda... Okunmak için bekleyen kitaplar, tüm düşüncelerden kurtaran sadece bir sonraki parçaya odaklayan puzzlelar, kafanın içinde dönen cümleleri boşaltan dolma kalemler, her türlü ruh haline uyan şarkılar, hayaller ya da arkadaşların, seni sevenler, senin çok sevdiklerin, çok özlediklerin de yoktu. Huzur hiç uğramamıştı içindeki karmaşaya. Yalnız ve sessizdin hiç olmadığın kadar. Kuyuya alıştıkça anlamadın, bilmedin yalnızlığın azaldı mı çoğaldı mı, yalnız mıydın gerçekten bu kuyuda belki de çok kalabalıktı da sen göremedin tanıdık yüzleri... Sadece dinledin içinden gelen sesleri ve bir dilek tuttun ya da bir Dilek senin elinden tuttu çıkmaya başladın sessizlik kuyusundan.

Bitti sessizlik, daha çok konuşmaya, daha çok sevmeye, daha çok paylaşmaya ve daha çok yazmaya başladın. Çıktın ya sen sessiklik kuyusundan kimse kıramaz seni, izin vermezsin artık, eskisi kadar belki de hep göründüğünden daha güçlüsündür artık. Eksik bir şeyler vardır yine, ama olsun değil mi ki hayat bu eksiklikleri tamamlamaya çalışarak bitecek olan...

Her ne kadar mucizeler yaratan bir yeni yıl perisi var olmasa da uzaktan, yakından sesini duyanlar olur , belki sen duymaya başlamışsındır kendi sesini dile dilediğin kadar yeni yıl mucizesi :)

Huzuru aramayı bıraktım uzun zaman önce artık o istesin yanımda olmayı :)
Dünya daki bütün şehirleri içine alan bir kar kürem olsun ama pul değil kar yağdırsın gerçekten
Yazılmış tüm kitapları okuyabilecek zamanım ve isteğim olsun
Bir fincan kahvem, yanında en çok sevdiklerimden en çok özlediklerimden biri olsun...
Daha mutlu, daha çok sesli bazen daha sessiz tam da istediğin istediğimiz gibi, hayalini kurduğun hayalini kurabildiğimiz bir yılın yılımız olsun :)

fill in the blanks

2011-07-15T18:18:00.005+03:00

Son iki haftada üç düğün, iki kına gecesi, bir nikah ve bir bekarlığa veda...Anneannemin aynı gün içinde üç düğüne gittiğini hatırlıyorum, ne yapalım kızım mecbur gideceğiz derdi :) Ama ben artık düğüne gitmek istemiyorummm... Geçen perşembe Amasya da Burcu' nun kına gecesi, cumartesi günü de İstanbul da nikahı vardı. Amasya kısmı oldukça keyifli, eğlenceliydi de İstanbul için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. Hava çok bunaltıcı babam havadan daha bunaltıcıydı. Bütün huysuzluğu üzerindeydi. Ne yapsak, nereye gitsek, ne içsek, ne yesek hiç bir şeyi beğenmedi. İki gün boyunca beğendiği iki şey Burcu nun düğün pastası ve Bolu da yediği yemek :) Kaldığımız oteli de beğenmedi; ne kadar çok Arap varmış nerden bulmuşuz bu kadar çok Arap olan oteli, oysa hiç aklımıza gelmemişti otelinizde Arap turistler var mı diye sormak :) Ayrıca otelde kaldığımız gece düğün vardı neden düğün varmış, klimanın çıkardığı sesten hariç odalarda acayip bir ses daha varmış hiç uyuyamamış... O kadar sabırsız ki Büyükada ve erguvan ağaçları gözümün önünde kaldı ona kalsa hiç inmemeliyiz vapurdan bütün adaların önünden geçen bir tur bulup öylesine bakmalıyız...

Nedense , anlayamadığım bir savunma mekanizmasıyla her huysuzluğunun sonunu bir hastane acilinde geçiriyoruz. Ya migreni tutar, ya şekeri düşer ya tansiyonu yükselir bu böyle devam eder. Ya da öylesine içi bunalmıştır ki sen korkma diye acile gitmez, günün 16 saatini beğenmediği bir otel odasında geçirip acile gitme hakkını seyahat sonrasına saklı tutar :)

Yeni görevim gidenlerin bıraktığı boşlukları doldurmak, pek başarılı olduğum söylenemez ama uğraşıyorum. Hep benmişim sanki boşluk dolduran şimdi bana bir ben gerek hayatımdaki boşlukları doldurması için.

Eksik Bir Şey

2011-06-20T15:30:00.005+03:00

Keşke büyümeseydik

2011-06-07T19:15:00.010+03:00

Hiç bir şeyden haberimiz olmadan, anlamadan, bilmeden yaşamaya devam edebilseydik. Derdimiz bir topun peşinde saatlerce koşmak, saklananı bulmak, en uzun ağaca tırmanmak, en güzel resmi çizmek, uçurtmamızı gönderebildiğimiz en yukarıya göndermek, en güzel kardan adamı yapmak ya da dışarı çıkamadığımız yağmurlu günlerde sıkılmak olsaydı...

O kadar çok derdi, acısı olan var ki etrafımda, gücümün yetmediği, elimden hiç bir şeyin gelmediği, ellerinden tutup düştükleri yerden kaldıramadığım... Ne zormuş büyümek, keşke uyumadan önce bu kadar çabuk büyümeyi hayal etmeseydik. Hayal etmesek büyümezdik belki, büyüklerin dünyasına katılmadan mutlu mutlu yaşardık. Keşke hepimiz, Peter Pan la birlikte Neverland da olsaydık :) Efe ye aldığım ilk kitap ve hala en sevdiğim masal ...

Bu kadar sorunun içinde güzel olan; gözümü kapattığımda bir yüz görmek ve bu nedenden uyuyamamak...

Alt tarafı bir şarkı!!!

2011-05-27T19:16:00.001+03:00

Düğün sezonu geçen pazar açıldı. Herkesin o güne dair hiç yoksa bir hayali vardır. Gelinlik böyle olsun, yok kır düğünü olsun, yüzlerce davetli gelsin, nikah şahidim şu olsun, konfetilerim kuş tüyünden, nikah şekerlerim pamuktan olsun, ya da gariptir ama dansöz çıksın isteyen bile vardır (hani var mıdır bilmezdim son gittiğim düğüne kadar varmış, öğrendim:), benim tek hayalim o şarkıydı o da çalındı... Evlenen geçmiş zamanların en yakın arkadaşı, o kadar çok geçmiş ki neden konuşmadığımızı bile tam olarak hatırlamıyorum. Hatırlıyorum aslında da hatırlamamayı seçtim. Konuşmadığın birinin düğününe neden gidersin? Çünkü o senin aynı zamanda komşun, konuşmasan da komşun olduğu, annelerinin ve babalarının arkadaş olduğu gerçeğini değiştiremeyip bu mutlu gününe katılmak zorundasındır. İlk dans müziğiyle gözlerim dolmaya başladı ya alt tarafı bir şarkı yenisini bulursun olur biter, kandırma kendini çok üzüldün, ne yapalım önce giden yol alır :) Eh bu durumda şarkıyı herkese duyurmanın zamanı gelmiştir :) Shania Twain- You' re still the one

bahar gelmiş :)

2011-04-29T20:43:00.005+03:00

Depresyonum kapının önünde git dememi bekliyormuş. Ah ne hoş... Ne çabuk bahar gelmiş, bir yılı ne kadar da hızlı tüketiyormuşuz. Yazmayla ilgili büyük bir problemim var, uzun zaman olmuş günlüğüme tek kelime bile yazmayalı, ne zormuş bir cümle bile kuramamak, belki de artık zamanı gelmiştir. Bu sürede neyi farkettim, beklentilerimi sıfıra yaklaştırdığımı öyle ki artık en yakınlarımdan bile hiç bir şey beklemiyorum. Kendime dair en büyük farkındalık! Ne mutlu bana :)

Geçen hafta; Ayşe en sıkıntılı zamanını yaşarken, ben uzun zamandır eğlenmediğim kadar eğlendim :) Üzerimde büyük bir aptallık yüzümde de o çok sevdiğim şaşkın gülümseme :)

Ayşe nin evlenmek istediğini babama söyleyemeyip bu görevi bana bırakmasından sonra evde soğuk rüzgarlar esiyor. İlk kamyonundan vazgeçemeyip, bir depoda sanat eseri misali sergileyen adamdan, kızının evlenmesine bir çırpıda izin vermesi beklenilemez zaten. Hele ki damat adayı onun memleket takıntısının tavan yaptığı yerdense bu iş çok zor olacak. Herkes salonda toplandı, Hale sözü aldı başladı anlatmaya. Söz memlekete gelinceye kadar gayet sakindi babam. Annem en sinirli, stresli zamanında bile kahkahalar atar. Babamın içinden alevler fışkırırken, annem başladı kahkahalara, bir ev dolusu güldü, herkesin sinirleri bozuldu. Babam konuşmanın ortasında hızlıca kalktı gitti, geri dönecek diye bekledik ta ki yatağa yatıp duvarı izlediğini görene kadar. Boğazına bir şey takıldı neredeyse boğuluyordu (bunu uykusuzluğuna verdi, uykusuzluğun sebebi= Ayşe nin evlenmek istemesi), anneme anlatıyorum haa haaa haaa öyle mi diyor?

Ofis her geçen gün daha da yoğunlaşıyor, o büyüyor biz büyüyemiyor muyuz? Ekap personeli oldum son zamanlarda, ekap dan nefret eder haldeyim her gün yeni bir ihale bulup evet buna girmeliyiz, büyük ve güzel bir iş :) Güne günaydın yerine, bugün ekap da ne varmış sesiyle başlamak; günler süren uzun, yorucu, az uykulu çalışmalar sonucu alınmış en iyi derece dün gelen dördüncülük. Zira diğerleri daha kötüydü altıncılık, onbirincilik hatta sonunculuk ve hatta o kadar hazırlanıp, sabahki ihaleye girip boyumuzun ölçüsünü aldıktan sonra üç dosyayla yok ya bu insanlar çıldırmış olmalı diyerek kalan ihalelere girmeden geri dönüşlerimiz var. Aylar önce oluşturduğum internet şifremin iki gün önce eksik olduğunu farkeden 444 lü hatlara şifremi kısaltmışsınız nasıl böyle bir şey yaparsınız diye arayan bir ben var bu aralar. Bizim şifrelerimiz hep altı hanelidir siz yedi hane yazmış olabilirsiniz ama o zaten kabul etmiyordur son rakamı!!! Aylardır fazladan tuşlanan, hatta şimdiki zamanda bile el alışkanlığıyla fazla tuşlanmaya devam eden rakam :) Son zamanlarda yaptığım en büyük birinci salaklık :) İkincisi Elvan' nın enjekte edilsin diye verdiği vitaminleri kırıp içmem :) Hadi hayırlısı...

özledim

2011-02-16T18:18:00.008+02:00

Diyemeyeceğimden değil de bu itirafın kimseye iyi gelmeyeceğini bildiğimden sustum. Belki de bunun işleri daha da zorlaştıracağından korkuyorum. Birini özlemek ne kadar da zor. Özlemek kolay da özlediğini kendine bile söyleyememekmiş zor olan. Kimse beklemezken senin onu özlediğini sen özlersin ne de olsa zamanının bir çok kısmı sana değil de ona ait olmuştur. Günlerin onunla doluymuş, ne çok şey varmış paylaştığınız belki sadece sen paylaşmışsın. Başın ağrısa bir koşu yanına gelecekmiş gibi inanmışsın varlığına. İçtiğin su kadar alışmışsındır da sen ona, artık olmadığını, zamanın değiştiğini kabullenmek zor geliyordur. Başlangıçta seni düşündüğünden, hatırladığından ya da anladığından eminsindir ama zamanla düşer kendine olan güvenin. Onun da umurunda değildir bu durum umurunda olsa senin yapamadığını o yapar diye beklersin. Ufak tefek şeyler hatırlatır onu sana hoş onlara da ihtiyacın yoktur; burnun sızlar, geçecek dersin zamanla ve gözlerinin dolmayacağı zamanın gelmesini beklersin, elbet gelecek o gün...

bir, iki, üç tıp...

2011-02-09T12:08:00.007+02:00

Büyük bir sessizlik var içimde, hiç kimse bana bir şey sormasın, konuşmayım hep susayım istiyorum. Üzerime bir tabela asayım kimse benden hiç bir şey istemesin ve artık güvenmemeyi öğreneyim... Neyin var? İyiyim, hiç bir şeyim yok. Belki de her şeyi olduğu düşünülen birine göre fazlaca eksiğim bu aralar... Hiç bir şey yapmıyorum, değişiklik yok alıştım bu rutine, aynı insanlar, aynı cümleler, aynı sıkıntılar, sırayla birinden bir diğerine geçiyor...

Özcan Abi hala arabasını satmaya çalışıyor ben bile ezberledim arabasının özelliklerini neye gerekse... Alt kattaki Yüksel Amca hala geliyor ziyaretimize ve hala bizim ofisin tapusunun ona ait olduğunu söylüyor, ofisten aşağıya elektrik kablosu çekip arabasının aküsünü şarj edip edemeyeceğimi soruyor. Ben anlamam diyorum olsun öğrenin benim bir kedim vardı ben ona her şeyi öğretmiştim siz de öğrenin!!! Bir de beş dakika da bir gelen işler nasıl sorusu var... Yüksel Amca doksan yaşına yaklaştı son altı aydır alzheimer hastası ve artık evden çıkınca evin yolunu tekrar bulamıyor. Geçenlerdeki beş saatlik kayboluşuyla baya bir korkuttu hepimizi. Efe hala çok soru soruyor ve soruların bir sonu gelmiyor sürekli şimdi ne yapacaksın, söylüyorum peki ondan sonra ne yapacaksın peki onu yaptıktan sonra ne yapacaksın... Asıl cevap hiç bir şey yapmaya niyetimin olmaması. Sonra soruyor sen küçükken yaptığın en büyük yaramazlık neydi? Hımm nasıl cevap verilir teşvik etmemek adına ben yaramazlık yapmazdım diyesim geliyor ama bunun yalan olduğunu benden önce o biliyor. Çok gevezeymişim ben çok konuşur insanları çıldırtana kadar soru sorarmışım diyorum. Ben sana benziyorum o zaman deyip daha da çok konuşmaya başlıyor... Abla bir şey sorabilir miyim diye başlayan cümlelerden korkuyorum. Olala bermuda şeytan üçgeninden, dinazorlardan, ejderhalardan, en yüksek binadan, en büyük gölden... Google cevap konusunda benden çok daha başarılı oysa :) Dayım ve kızları geldi Efe çok mutlu, uyuma ve okula gitme konusunda problemler çıkartıyor. Kızların anneleri evden ayrılalı üç yıl oldu neredeyse. Dayım tarıyor saçlarını, banyolarını dayım yaptırıyor pileli okul eteklerini sevmeyerek yine dayım ütülüyor. Dün yine Semih Bey deydik. Mütemadiyen refakatçi olduğum için artık hatırlıyor beni. Kimbilir belki bir gün ben de kapısını çalanlardan olurum...

...

2011-01-06T19:04:00.001+02:00

Ruh emiciler ruhumu emmiş gibi, yeryüzünde hiç mutluluk, huzur kalmamış gibi... Büyük bir patronus büyüsüne ihtiyacım var, kurtarabilir belki beni...

İstanbul Yolcusu :)

2010-12-17T16:50:00.001+02:00

Kurulu, doğuştan gelen ya da bunca yıl zamanla kazanılan, yerini benimseyip hiç bir üst versiyonu kabullenmeyen programımdan bu aralar hiç memnun değilim. Üst versiyon değil de köklü bir değişim gerek. Yeniden programlanmam şart...

Alışverişe vurdum kendimi, hadi hayırlısı... Ne görürsem alıyorum yine. İlaç kullanmıyorum ve kesinlikle bir ilaç kutusuna ihtiyacım yok ama sırf sevimli duruyor diye kendime ilaç kutusu aldım. Şimdilerde kime hediye etsem diye düşünüyorum. Yaptığım alışverişin % 25 lik kısmını çoraplar oluşturuyor bütün aileme yetecek, hatta bir stant kurup satacak kadar çorap almışım ne mutlu bana!!! Ne zamandır bir mp3 player alma hayalim vardı da gerek yok deyip kendimi oyalıyordum ama bu dönemde yenik düştüm. Herhalde iki- üç hafta olmuştur alalı ama kutusundan bile çıkarmadım. Aslında ihtiyacım olan yeni bir telefondu. Telefonum yine kendi kendine hoplayıp, zıplayıp, masalardan düşerek baya bir eziyete uğradı, gördüğü şiddete artık isyan ediyor ve kimse anlamıyor bana niye telefon dayanmıyor anneme de... Her ne kadar kullanamasa da, evde nerede olduğunu bilmese de, çaldığında umurunda bile olmasa da (yanından geçenler hanımefendi telefonunuz çalıyor dediğinde farkediyor çalanın kendi telefonu olduğunu), bir şekilde bozuyor nasıl oluyorsa... Benim ki hani kabul etmek istemediğimiz, garantisi devam ediyor diye sevinçle tamiri için başvurduğumuzda neredeyse bütün elektronik cihazlar için geçerli, genel kabul görmüş ya da en çok tercih edilen bir cevap olan "kullanıcı hatası" kabul ama sanırım annem teknolojinin bıraktığı % bilmem kaçlık hata payını buluyor galiba her seferinde :)

Son zamanların en güzel haberi Aslı işe başlıyor, artık bu yıl son kpss ye girmeyeceğim neresi olursa olsun diyordu ki İş ve İşçi Bulma Kurumuna Uzman Yardımcısı oldu, çok da esprili oldu. Kırk gün kırk gece kutlasak az, İstanbul a gidiyoruz en çok sevdiklerimizle kutlama yapmaya :) Bu grup artık İstanbul da biraraya gelemez çünkü yeni adresimiz Samsun Ayvacık olacak. Saklı bir cennetmiş, belki deniz yok ama içinden Yeşilırmak geçiyormuş, fotoğraflar çok güzel, baharda buluşma yerimiz Ayvacık...

Bu yıl zaman çabuk geçti, senenin sonu nasıl geldi, bir çok olay, kayıp, kırık, heyecan nasıl birbirinin üstünde daha dün gibi, bazen de üzerinden yıllar geçmiş gibi... Zamanı ölçmek için dakikalar, saatler, günler, takvimler kullanmamız bazen ne kadar da anlamsız, zamanın geçişi, durumdan duruma kişiden kişiye değişirken... Birini beklerken ne kadar uzun, geldiğinde ne kadar kısa... Çocukken değil de büyümeye çalışırken okuduğum bir çocuk kitabından alıntıdır. "Momo". Fonda da Ezginin Günlüğü var, hala sayfalarını karıştırdığımda duyuyorum en çok dinlediğim en çok sevdiğim şarkının sesini... (Aşk Bitti)

sessiz çağrılar

2010-12-04T14:22:00.007+02:00

Neden tanımadığım insanlarda bile hiç konuşmadan özel hayat, problem, dert, tasa ne varsa dinlenir etkisi yaratıyorum anlayamadım. Benim göremediğim bir not var sanki alnımda üzerinde; " Seni Dinler Anlaaattt" yazıyor. Kullandığım taksinin şoförü telefonda kız arkadaşıyla tartıştı. Kadınlar çok tehlikelidir, çokça yalan söylerler, anlayamıyorum, bir insanın evdeyken telefonunun pili biter mi? ,... Anlattı da anlattı ve onaylamamı bekledi. Dahası kız arkadaşı evliymiş, kendi de evliymiş, beş yıldır da birliktelermiş!!! Uygun bir yerde ineyim lütfen...
Bugün Burcu yu istemeye geliyorlar yarın bizim evde nişan yapılacak evde bir bayram havası ama babamdan alevler fışkırıyor nedense. Annem pasta, börek hazırlık yapıyor nişan gününe. Babam ne diye hazırlık yapıyorsun kızı daha istemediler, nereden biliyorlar vereceğimizi, belki beğenmeyeceğiz damadı, bugün git bir ay sonra tekrar gel diyeceğiz, ben isteme de problem çıkartırım ona göre, izin vermem... Benim yaptırdığım güzel kurabileyeleri görünce bana da problem çıkartıp söylenecek galiba... Kardeşinin kızına bunu yapan kendi kızlarına neler yapar? Bir örnek: Darısı Hale nin başına diyen canım arkadaşımı düşünüp düşünüp "Hale daha çalışıyor" cümlesiyle şoka uğratır :) Ehhh emekli olunca artık :)

Bu ara sessiz çağrılar gönderiyorum aslında en yakınım olup da çok uzakta olana ama artık hatırlanmak için uğraşmıyorum. Konuşmadan anlamayı ve anlaşılmayı özlüyorum belki de...

Bir mezarlık nasıl bu kadar huzurlu olur anlamadım. Dedem gideli neredeyse iki ay olmuş, onu şimdiden çok özledim. Uzakta olunca yokluğunu duymuyorum sanki, bekliyormuş gibi yine gelmemizi. Hiç rüyamda görmedim, babam da görmemiş ve kıskanıyor, bozuluyor üçüncü şahısların dedemi rüyasında görmesine.

haberler güzel

2010-09-23T17:02:00.006+03:00

Bugün dedem yoğun bakımdan çıktı :) Bir haftadır üzerime yapışan, özellikle hava güzelken daha sinir bozucu olan gribimden kurtulur kurtulmaz ziyaretine gideceğim. En son, dört beş yıl önce montsuz daha rahat kayabiliyorum deyip bu kadar grip olmuştum. Sonunun kırgın bittiği ama yine de döndüğümde hala umudun olduğu, bir Uludağ tatiliydi. Kışa olan özlemim azalıyor grip oldukça... Dedem babamı görür görmez başlamış azarlamaya nerelerdesin sen, niye yoksun, niye beni bunların eline bıraktın, bunlar canımı aldılar diye... Ehhh dedem gayet iyi durumda dedirtti bana bu duyduklarım. Zayıflamış, sıkılmış, sürekli konuşmak, anlatmak istiyormuş. Çok ağrısı ve hafif dengesizlikleri varmış. Artık iyileşir iyileşmez koşarım hikayelerimi dinlemeye bir sonraki ameliyata kadar rahat nefes alıyoruz bu zamanlarda...

Merakla okuduğum kitabın filminin gelmesini bekliyorum. Ben olsam almazdım hala devam eden çok satanlara olan ilgisizliğimden (bu kitaptan sonra bu gelenekçiliğim değişir belki de şimdilik bir kötülüğünü görmedim çok satan kitabımın, hoş diğerlerinin de görmemiştim ama takıntı işte:) Elmayra nın hediyesi... Henüz bitirmedim ama garip bir şekilde dünyasına aldı beni kitap. Belki kurgudan çok gerçek hikayeleri sevdiğimden belki de filmde Julia Roberts oynadığındandır bu merak. Hem çabucak bitirmek hem de bitirmemek arasında gidiyorum, kitap hep elimde olsun istiyorum. Bu yavaş gidişin diğer sebebi de elimde iki kitap daha olması. Her seferinde söz veriyorum kendime birini bitirmeden diğerine başlamayacağım diye ama dayanamıyorum yarım bırakıyorum. Bazen de hoşuma gidiyor bu yarım kalmışlık. Bir tezat daha kitabı çok beğendim ama çeviriyi beğenmedim. Orjinalini mi okuyorum? Hayır. Anlatması uzun, zor ama sanki çeviride bir şeyler eksikmiş gibi tam olarak ben de bulamadım ama öyle işte...

yarın büyük gün

2010-09-15T17:16:00.008+03:00

Bayramda babamın köy evindeydik ev süper olmuş hiç bir eksik yok yanlış mimariden kaynaklanan teras katının merdivenlerinin içeriden değil de dışarıdan geçiyor olması ve teras katının kapısının bile olmayışı dışında :) Bayram boyunca dedem hastaydı ilk defa bayram namazına gidemedi. Yaşlı insanlar neden inatla ilaçlarını zamanında ve tam almayıp kendilerine bakmazlar anlayamıyorum. Güvenmiyorlar mı doktorlara? Amasya daki doktorlar mide ağrısı önemli değil dedi ağrılar devam edince cumartesi günü hızlı bir şekilde döndük Ankara ya, meğer dedemin aort damarında 6,5 cm büyüklüğünde bir baloncuğu varmış, canlı bomba gibi geziyormuş, Allahtan patlamamış. Yirmi yıl öncesinden bypass ameliyatı olmuştu, dün anjio oldu, şimdi baloncuğun yanına dört tıkalı damar daha eklendi. Yarın ameliyat olacak kendi bile inanamıyor ameliyat olacağına... Çok güzel hikayeleri, kısadan hisseleri vardır dedemin, bayramda ziyaretine gelen herkese bir hikaye şanslı olanlara iki hikaye düştü. Şimdi hastanede ziyaretine gelenlere anlatıyor. Hikayeler çok güzel ama dinlerken sabırlı olmanız gerek çünkü gerçekten çok yavaş anlatıyor ve kendi dahil herkesi bir güzel ağlatıyor. Umarım daha çok uzun zamanlarımız olur da bütün hikayeleri tekrar tekrar dinlerim. İki kolunu da morartmışlar kan alıyoruz diye ama yine de sesi çıkmıyor hemşilerine ve doktorlarına şiirler okuyor. Hafızası çok kuvvetlidir sanmayın başkaların şiirleri hepsi kendi şiirleri ve kayıtları yok. Eski evin duvarlarında, dolaplarında yazılı olurdu bazı şiirler, doğum tarihlerimiz ve ölüm tarihleri... Yarın bypass ameliyatı olacak tekrar, az önce görüntülerini izledim bir kalp bu kadar eziyete nasıl dayanır? İlkinde dayandı güçlüdür dedemin kalbi buna da dayanır. Tüm sevdiklerim burada kalsın hiç bir yere gitmesin hep benimle kalsın istiyorum.

Taşınıyor (uz)

2010-08-29T16:20:00.009+03:00

Taşınan biz değiliz de eşyalarımız buradan Amasya ya taşındı... Henüz yenilerini almadık boş bir evde boya, sistre kokusuyla bir ay geçireceğiz. Annem o kadar kararsız ki henüz hiç bir şey alamadı. Bir gün babamla gezdiler, babam burnundan alevler fışkırtarak siz ilgilenin ben daha fazla dayanamayacağım neyi beğeniyorsanız beğenin ben gidip alıyım dedi. Genlerinde bulunan alışveriş sevmeme geri dönüşümü sandım annemle mobilya bakmaya çıkana kadar. Bir gün Siteler de Ayşe yle, bir gün önümüze gelen tüm mobilyacıya ve bir başka gün mobilya üzerine kurulu büyük bir alışveriş merkezine gittik. İki gün önce yine gazetede gördüğü bir kaç ilan peşinde gezdirdi beni... Ehhh artık bu kadar gezdik sen seç dedim. Daha ne kadar baktık ki dedi? Daha nereye bakabiliriz ki? İstanbul, Bursa, İtalya...? Dahası gezdiğimiz yerlerde hiç bir şey beğenmedi. İlk gezdiği yerde gördüklerini unutuyormuş, karar vereceği rengi görmesi gerekiyormuş, siz bize şu üç renkte mobilya takımı hazırlayın biz hangisini beğenirsek onu alalım, hatta eve getirdiği mobilyayı bile beğenmeyebilirmiş, geri gönderme garantisi de verin :) Babam haklı. Elmayra babamla annemi yalnız bırakmayalım böyle giderse babam cinnet geçirip annemi öldürür ben annesiz kalmak istemiyorummm der. Oturma grubu olarak her şey yatak olabilsin istiyor haklı misafir bol buna yaklaşımımız; oldu olacak üçerden altı ranza at yatakhane yapalım bir odayı, sen de rahat et biz de :) Benim aklıma gelen sizin de aklınıza gelmiştir eskilerini nasıl almıştık? Annem aaa hatırlamıyor musun neredeyse boşanıyorduk!!! Bana kalsa hiç farketmez özünde alacağımız bir üçlü koltuk, bir ikili, iki tekli, bir yemek masası ve sandalyeleri.... Bu işin daha halıları ve perdeleri var onları düşünmek bile istemiyorum. Annemin bir odaya beş tane halı alıp, getirip, serdirip hiç birini beğenmeyip geri gönderdiğini, kafasına göre halı bulamayınca ağladığını gördüm!!! Hiç normal değil. Hangimiz normaliz ki? Ben evin bu halini sevdim ne güzel hiç eşya yok, çok minimal. Salona bir halı ve bir kaç minder attık, duvarda televizyonumuz, perde olarak sadece güneşlik var, süslü, katmer katmer ne işe yaradığını anlamadığım, yıkanması için en az bir hafta, ütüsü için ayrı bir hafta uğraştığın, sen takamadığın için takılması için birilerini çağırdığın perdeler de yok :) Amasya daki evimizde mutfak ankastreymiş, ehhh komşuda pişen bize de düşer, yakında mutfak diye bir şey de kalmayacak evde :) Mutfağa bir antipatim yok, her şey pratik yerli yerinde yani ankastre olabilir... Annemle bu kadar uğraştıktan sonra kendi evim olsa ne hale gelirim bilmiyorum, ben de bu kadar kararsız olur muyum? Alışverişi annemle yapmayacağım kesin :) Bayramda Amasya daki evdeyiz mecburen... Umarım babam tatillerinizi burada geçirin diye tutturmaz yok yok kesin tutturur da umarım biz buna direnebiliriz :) Ev boşken serdim salona 1500 parçayı, annem dönmeden bitirmem gerek :) Ev dağınık, kafam karışık yazdıklarım da dağınık kalsın hiç uğraşmıyorum...

Geri dönüşüm konusunda aştım kendimi, Özcan Abi ye dur onu çöpe atma buraya at diyorum sürekli, çıldırmak üzere. Bir de Şekerbank' ın bir kampanyası var çocuklar için oyuncak, kitap, kalem vs topluyorlar. Eşyalar taşınırken Efe yle üç kutu oyuncak, kitap, kalem ayarladık bağışladık. Oyuncakları seçerken abla bunun tekerleğinin biri kırılmış bunu koymayalım ayıp olur, istersen kalemleri kalemliğime koyup öyle gönderelim benim başka kalemliklerim var hem kalemlik de lazım olur, benim çok çantam var onlardan birini de koyalım mı? Bu çocuğun paylaşımına bayılıyorum.
Bu diş doktorlarının 20 yaş diş düşmanlığı nereye kadar? Bunu çekelim iyi çekin bakalım, ağrımayan, bana hiç bir problemi olmayan, kendi halinde takılan, hatta diğerlerine göre baya sağlam olan dişimi çektiler. Bütün gün kanadı, dört beş saat geçmeyen uyuşma, üstüne şişme, ofiste volta atmama neden olma, bugün üçüncü gün olmasına rağmen hala ağrıyor... Niye çekin dedim ki? Mümkünse hepsini çekin de kurtulayım :) Öyle bir bastırmış ki çeneme hala ağzımı açamıyorum... Bu arada diş doktorunda elimi tutacak birini buldum sonunda, ağrıdan gecelerimi gündüze çeviren, artık kendi kendime uyguladığım antibiyotik tedavilerine cevap vermeyen diş, koltuktaki titremelerimi artırıyor, doktor ona vuracağımdan mı korktu bilinmez Mediha Hanım (asistanı) hanımefendinin elini tutar mısınız? Bütün tırnaklarımı geçirdim resmen, bulduğum ele :)

- Ağrı kesici alın.
- Kaç saatte bir alayım? Altı saat iyi mi?
- Ne yaptınız leblebi mi bu 12 saatte bir yeter :)

Bir haftadır yastığımı arıyorum, nereye kaldırdılarsa bulamıyorum, onsuz rahat uyuyamıyorum, boynum tutuluyor, yüksek yastıktan hiç hoşlanmıyorum, yastığım kağıttan biraz kalın :) Tam da geceleri üşüyorum artık derken hava yeniden ısınmaya başladı :( Aklıma ne geldi, gece üşüyüp kendine yorgan alıp, ablasına almayan, sabah onu pikenin içinde kaybolmuş, tortop olmuş ısınmaya çalışırken bulan, üzerindeki yorganı ablasının üstüne yataktan kalkarken atan Ebru ve yorganın ısıtma gücüyle genleşen Burcu :)

çilek :)

2010-08-21T11:48:00.007+03:00

16. şubat 2006 : Kışın en soğuk zamanında, ben nihayet içimde yenemediğim bir yaz olduğunu öğrendim... Bir yerlerde buldum bunu niye yazmışım hatırlayamadım.

Ada çok güzeldi, halamın Yoncaköy deki yazlığına gittik Ayşe yle, ömrümün sonuna kadar orada yaşıyabilirim. İşim yakın olsa da sabah akşam deniz kenarında bir yazlık evde kalıyor olsam. Halamın arkadaşları Muhabbet Teyze ve Tülay Teyze vardı. Bir insana ismi bu kadar mı yakışır? Adı Muhabbet diye mi çok konuşuyor ya da çok konuştuğu için mi adı Muhabbet bilemedim. Üç gün boyunca anlattı da anlattı. Oğlu Cevat tan, gelini Berna dan, ona eziyet eden vefat eden hiç bir zaman hakkını helal etmeyeceği eşinden, çektiği sıkıntılardan, Elazığ dan... Offf ne çok konuştu, bir de sürekli yedi :) Hep konuşup hiç dinlemiyordu, aslında soru da sormuyor sadece anlatıyordu. Senin onu dinleyip dinlemediğin de önemli değildi onun anlatması yetiyordu böylelikle rahatlıkla dinliyormuş numarası yapabilirdin. Tülay Teyze, namı değer atom karınca, kanserden vefat eden kızı ve yine kanserden erken giden, doğumumdan bir gün önce dayımı sarhoş edip, hadi hastaneye şimdi gidelim diye tutturan, ortalığı karıştıran ve geceleri ona şiir okuyan eşi...

İlk gün ayağıma kestane battı aslında annem bulurdu onları her yaz, bu yaz bana kısmetmiş, halam Amerika dan ithal yaşlı bir doktor buldu, o çıkardı büyüteciyle tek tek kestane dikenlerini, tam 14 tane :) Kitaplığımda okuyamadıklarım bölümünde sürünen kitaplardan birini bitirdim:)

Dün doğumgünümdü ve ben yine iki gün önceden kutlamalara başlamıştım :) Elmayra çilekli pasta yapmış bana, bu kız kime benzemiş bize benzememiş acayip güzel yemek yapıyor, bulgur pilavı annemin yaptığından daha da güzel oluyor, fırında sebzeli tavuklar, köfteler, çeşit çeşit çorbalar, belki bir gün bana da bulaşır! dün de Ayşe çilekli pasta yaptırmıştı... Zeynep pastayı değil çilekleri sevdi :) Bana hiç yüz vermedi yine ama ben yokken beni seviyormuş biliyorum. Çok şanslıyım beni seven, önemseyen bir sürü arkadaşım, dostum, kuzenlerim, kardeşlerim var :) İyi ki varlar... Gelemeyenler de telefonla ortak oldular gecemize :) Söğüt ve Domaniç den kırmızı güller geldi afiyetle yedim hepsini kimseye vermedim :) ve Dilekom dan rengarenk çilekler geldi... Bu doğumgünü bol çilekliydi :) Artık dikili ağacım var :) Canım arkadaşım fidan diktirmiş benim adıma...

Aramasını beklediğim biri daha vardı unuttu ama bu yıl zaten unutma yılıydı biliyordum unutacağını... Kendime huzurun hep yanımda olacağı ve başlangıcı bol bir yıl diliyorum :)

üç nokta

2010-08-12T11:21:00.003+03:00

Ohh beee depresyonumun sebebi bulundu... Kim demiş otuz yaş bunalımı diye :) sadece vitamin eksikliğiymiş :) Demir depolarım boşalmış, hiç D Vitaminim kalmamış gibi :) Leyleği havada görme modum devam ediyor, geçen haftasonu Bolu daydım, sevimli mi sevimli, güler yüzlü, huzurlu, minik bir prenses görüp geldim :) Sıcağa ve benim halsizliğime rağmen çok iyi vakit geçirdik. Tekrarlamak gerek düzenli olarak :) Zaten ben bu minik kızı özlerim sürekli görmek isterim...

Kim seviyor yazı? Keşke hep bahar ya da hep kış olsa :) Nefes bile alamıyorum sıcaktan. Bizim ofisimiz hiç sıcak olmazdı doğal klimalıydı ama bu yıl klima almak şart oldu, yarın takılıyor yaşasın :) 2008 yazı geliyor aklıma. Odamın elektriği anahtara bağlı değildi. Sabahtan klimayı açıp (biraz da kuşa zarar verebilmek adına) akşama kadar Sibirya ya dönen odama girip pikeme sarılıp keyifle uyurdum :) Uyuyamıyorum iki üç defa kalkıp kendimi duvara yapışmış buluyorum (hoş duvar bile soğuk olmuyor ama), temiz hava alabilmek için balkona koşuyorum...

Geceleri uzun uzun yazıyorum, sayfalarca, birbirinden alakasız ne kadar şey varsa yazıyorum, mantıklı cümlelere de ihtiyacım yok birbiri arkasına sıralanmış, bildiğim tüm kelimeleri de yazabilirim. Kullandığım defter bitsin diye uğraşıyorum yeni bir deftere ihtiyacım varmış gibi, parmaklarım tekrar nasır tutsun, elime bulaşan mürekkep iki gün geçmesin istiyorum. Yazdıklarım hayalle gerçek arasında gidip geliyor, masalımsı oluyor bazen anılarımı tazeliyorum unutmayayım istiyorum hiç bir ayrıntıyı, unutmayayım diye yazıyorum, önemli önemsiz şeyler hatırlıyorum dedemin arkadaşı Musa Dede, Arıcı Dede, Jet İmam olarak tanınırmış mesela Amasya da, sinema namaz zamanına denk gelirmiş, insanlar ve kendi yetişebilsin diye hızlı kıldırırmış namazı, sinemaya yetiştiren imam olarak da tanınırmış. Bu da nereden nasıl geldiyse aklıma bunun gibi sağdan soldan duyduğum garip hikayeler dolaşıyor aklımda onları yazıyorum... Merak ediyorum bir çok şeyi, merak ettiklerim üzerine hikayeler yazıp uyduruyorum... bir de bu üç nokta takıntıma takılıyorum. Neden üç noktayı çok seviyorum diye? Bu bitmemişlik nereye kadar diyorum.

Gerekli gereksiz ne olsa gözlerim doluyor (kesin D Vitaminden:). Ayşe yemekhaneye indim pek kimse yoktu senin gibi hassas kadınlar vardı sadece dedi. Neden benim gibi oluyorlar ya da ben onlar gibi? Yemeklerini beğenmeyip ağlamaya başladılar, kavun gördüler ona üzülüp ağladılar dedi... Durumumun özeti budur. Özcan Abi bugün saçların güzel olmamış dedi diye bir saat ağladım, susturamadım kendimi, garipleştim bu aralar göz yaşı deliğim büyüdü belki de... Ya da bu aralar göz yaşı hormonum fazla salgılanıyor, bir gariplik var ya çözemedim gitti. Cuma günü Kuşadasına gidiyorum, üç günlük bir tatil belki iyi gelir bu garip halime, belki düzeltir, tamir eder beni, eksik çivileri yerine takar. Ösys den boyumun ölçüsünü aldım benden geçmiş dedim :) Bir yüksek lisans programı kurtuluşum olabilir.

saçmalıyorum...

2010-07-26T18:22:00.008+03:00

Saçmalama dönemine girdim. Böyle bir dönem varmış hep vardı da varlığını tam anlamıyla kabul etmediğimden göremiyordum o kadar... Saçmalamaya bir başlamadı mı önüne geçemiyorum kar topunun büyüyüp büyüyüp toplayacağı kadar karı toplayıp da bir yerde gücü, hızı azalıp yavaş yavaş kendiliğinden durana kadar devam ediyor saçmalamam... Saçmalıyorum, aklıma ilk gelen gerekli çoğu zaman gereksiz ne varsa yazıyorum... Saçmaladığımı anlayınca da can sıkıntısı başlıyor, başıma sürekli güneş geçiyor gibi... Pazar pazar bu güneşte, kırk saatin sadece ikisini uyuyarak geçirmiş olmama rağmen ne işim var benim dışarıda? Doğru, sendeleyene kadar kendime eziyet edip, saçmaladım. Niye olduğunu anlamadığım gereksiz alınganlıklar, ufak tefek nedensiz kırgınlıklar... Kafamdaki çivi sayısı eksilmiş gibi, bir kaç çivi çakarsam gerekli bölümlere sorun kalmayacak gibi...

şapkadan tavşan çıktı :)

2010-07-22T15:52:00.001+03:00

Çürüğe ayrıldım duyrulur. Uzun zamandır halsizlik üzerime yapışmış bir türlü bırakmıyordu. Tansiyonum sürekli düşük zaten düşüktür de (p.s: tansiyonu düşük olanların ömrü uzun olurmuş :) bu aralar 8 e 4, 7 ye 3,5 bayık bayık geziyorum... En iyisi kan sayımlarına baktırmak bir doktora gitmek dedim. Aldım randevumu dahiliye bölümünden, doktorum şapkadan tavşan çıkarır misali boğazınızda bir şey var bunu hiç gösterdiniz mi? hımmm evet benim bademciklerim yok onun yerine bir şey şişti sanmıştım göstereyim... İyi huylu, temiz kalpli bir tümörüm varmış. Almaları gerekmiş büyüyebilirmiş... Dün akşam halsizliğimin üzerine gideyim diye ofisten eve yürüdüm. Sabah kalktım ayağım şişmiş, üzerine basamıyorum, ağır aksak sürünerek yürüyorum. Zamanında eskiden ne zaman hiç bilmiyorum kırılmış meğersem bir kemik sonra kendi kendine kaynamış başka bir yerlere, şimdi onun üzerine bir şey yapışmış o yapıyormuş ağrıyı. Yapacak bir şey yok buz koy bu kremi sür üç haftaya iyileşirsin... Dişim zaten ne zamandır ağrıyor, gözlerim polenden dolayı alerjik, şişip kızarıyor... Annem tatilde nazlanacak, mızmızlanacak bir kurban bulmalıyım :)

Bath :)

2010-07-17T00:46:00.008+03:00

Nereden başlasam anlatmaya bilemedim... En güzeli cezveden başlamak :) Canım arkadaşımın buradan tek isteği Türk kahvesi ve cezve olmuştu. Annem aldı her şeyi kahve fincanlarına kadar bu arada gitmeden önce ne kadar iş varsa bitirmeye çalışıyorum gece onlarda onbirlerde çıkıyorum ofisten. Bavul hazırlama işlemi de son geceye kalınca kahve, çifte kavrulmuş lokum kahve fincanları derken cezveyi bavula koymadığım havaalanında aklıma geliyor bavulu verdikten sonra... Sordum güvenlik görevlisine el bagajımda cezve olur mu diye olur dediler... Havaalanından bir bakır cezve aldım olmuyormuş meğer... Ehhh küçük bavullar da satıyorlarmış bir de küçük bavul alıp içine yegane kıymetli bakır cezvemi koyup tekrar bavul teslim ettim :) Kahveyi tencerede yapacak değildik ya... Pencere kenarı mı isterdiniz? Evet evet lütfen hiç Atatürk havaalanına inmedim deniz üzerinden inişini ve kalkışını görmek süper olur... İnişi gördüm de Londra uçağında benim pencere kenarı acil çıkış kapısına denk gelmiş... Başlangıçta çok üzüldüm hiç bir şey göremeden gideceğim diye ama sonra şükrettim iyi ki acil çıkış kapısı diye bir güzel ayaklarımı uzatarak gittim çok rahattı dönüşte de acil çıkış kapısı lütfennn :) Uzun bir otobüs yolculuğunun ardından sevimli, huzur dolu, bol ağaçlı tek renk Bath daydım :) Şehrin ortasından Avon Nehri geçiyor ve ben Bath a aşık oluyorum... Esin nin evin bahçesinde süper bir kahvaltı Jessica ve Uju ile tanışma sonra şehri tanıma :) Babam Esin le konuşuyor hımmm kızımı sana emanet ettim aman elini bırakma kime gerek kaçırırlar falan emanetine iyi bakacağım sözleri :) Walla süper baktı ilk geceden beni sarhoş yaparak :) Pims İngilizlerin yaz içeceğiymiş meyve kokteyli gibi ne içtiğini anlamadan dört bardak üstüne bir kaç bi şey daha ertesi gün güzelim parklarda bahçelerde uyuklamaya başladım :) Akşamdan kalma olabileceğim sonradan aklımıza geldi :) Kim demiş İngilizler soğuk olur diye gayet sıcak kanlıydılar ve anormal derecede kibarlar ben çarpıyorum onlar özür diliyor. En çok kullandığım iki kelime Sorry- Thank you :) Alışveriş merkezi sevmiyorum ya Bath da cadde vardı... Her yerde sepetler içinde rengarenk çiçekler :) Yeşile bu kadar hasret olduğumu orada farkettim.... Aaaaa ne kadar büyük ağaç şu çiçeklerin güzelliğine bak burada da büyük ağaçlar var orman ne güzelmiş, çıldırmış gibiydim çiçek tohumlarından anneme de getirdim bakalım çiçeklerim burada güzel açacaklar mı? 21: 30 da yürüyüşe çıkıp, dalından kiraz toplayıp, 22:30 da güneşi batırıp, saçmalamayın bu saatte ne yürüyüşü sorularına cevap verip eve dönmek mükemmeldi :) Bir gün klasik İngiliz kahvaltısı yapalım dedik. O tabaktaki her şeyi yersen ertesi güne kadar acıkmazsın galiba :) Saat 23 de bütün publar kapanıyor açık bir kaç yer var sadece son gece gittiğimiz Yunan barı onlardan biriydi :) Opaaaaa :) Orada kaldım sanki yaaa biraz daha kalalım dönmeyelim :) Nehir kenarına yerleşmişler mutfakları bize çok yakın ya yemek çok güzeldi... Aaaa o kadar yemek yedirdim ilk defa bu kadar içten yemek çok güzeldi duyuyorum... Aslında bol baharatlı Hint yemeklerini ve Fas yemeğini de çok sevdim :) Kırmızı otobüslerle yapılan minik şehir turu, nehir kıyısından yürümek, havalanan balonlara bakmak bir ay sonraki balon festivalini kaçırıyor olmak, bir kaç hafta önceki Eric Clapton konserini kaçırmak, mis kokulu sabunlar, yağlar, sokakta gerçekten başarılı, dinlendirici müzik yapanlar, zayıf güvercin beslemek, çiçeğe, böceğe, dondurucu markete, trafiğin sağdan akışına, otobüs şoförünün her işi tek başına yapıyor oluşuna şaşırmak, martı sesleri, martı seslerini çok iyi taklit eden ve ileride iyi bir sanatçı olacağına kanaat getirdiğimiz bebek oooo ne çok yazmışım burada tak diye ara vereyim sonra devam edeyim :)

İnsanların ağzı torba değil ki büzesin !

2010-06-24T01:16:00.003+03:00

Yardımcımızla yollarımızı ayırmamız Nasrettin Hoca nın fıkrasını geçti... Kız yeni nişanlandı çeyiz hazırlıyor böyle bir zamanda olmaz, amannn düğünden önce söylemeyin o kadar beklediniz bir ay daha bekleyin, düğünden önce morali bozulmasın, izindeyken o yenisini bulursunuz döndüğünde söylersiniz, aaa yeni biri başlamış işe siz de ne gaddarsınız bi de düğününe gittiniz!!! Önceden alıştırsaydınız şok olacak şimdi!!! Özcan Abi ve ben çok zayıfız bu konuda özel eğitim şart... Daha söyleyemedik hadi hayırlısı... İzinden önceki gün gerekirse çeker giderim diye tehditkar konuşmuştu keşke tamam bizim için problem olmaz deseydik... Düğünden önce olmaz engeline takıldı cümlelerim...

Dedem buradaydı çok güzel patates cipsi yiyormuş yeni öğrendim :)

Sözlüğünde olmaz kelimesinin karşılığı bulunmayan hatta karşılığını bırak bu harflerin yanyana, altalta dizili olduğu kelimenin bile bulunmadığı Büyük Dayı ziyaretlerini sıklaştırdı geç saatlere kadar çalıştırıyor bizi. Geçen hafta Meşrep le aynı anda dağıldık :) Haftanın ilk günü bu kadar eğlenilebildiğini görmemiştim. Cuma cumartesi dağıtıp pazartesi zoraki döndükleri işlerinden mutsuz ayrılıp eve erken gidip, yine bir çalışma günü olan salı gününü beklediklerini sanırdım... Belki de bu çok eğlenen grup, öğrenciydi okullar kapandı, ortalamalar belli oldu ösy son sınavına ramak kaldı...
Ösy demişken geçen cumartesi matematikten sınava girdim gerçekten tam anlamıyla hüsrandı... Ne türev hatırlıyorum ne logaritma ne de hiç bir zaman tam olarak öğrenemediğim integral... Son dakikasına kadar oturdum üç beş soru yapacağım diye başımı ağrıttım... Etrafımdakilerden gereksiz yere kendine eziyet ettin tepkileri aldım bolca... Yeni bir bölüm hayallerimi kapattım ama yine de bu cumartesi olan edebiyat sınava gireceğim :) Belki de sınavdan önce beni gezdirme sözü olan sözünü tutmadı hala diye sınavım kötü geçti... Bahane mi arıyorum? Evet. Bahane görünene değil bilinmeyene...

Vizem çıktı :) Leyleği havada mı gördüm? Yok yok havada görmedim taktım koluma birlikte uçuyoruz :) Haftasonu Çeşme deyim :) Çarşamba günü Londra da dönüşte İstanbul da :) İşim yok mu benim? Var hem de çok çooook çalışmam lazım çooook modundayım...

iyiyim :)

2010-06-14T16:21:00.002+03:00

Bu haftasonuna kısmetmiş sıkılgan ruhumun beni terketmesi. Huzuru buldum bu cumartesi, sonunda çağrılarımı kabul etti, belki de bıktırdım kabul etmek zorunda kaldı :) Biraz geç kaldı, hiç şikayetim olmadı, yoğundu, yorgundu, çok uykusu vardı, belki biraz akşamdan kalmaydı ama iyi ki vardı. Keşke hep anlatsa ben dinlesem...

Nerelerdesin ses ver diyenlere :)

2010-06-04T10:42:00.009+03:00

Buralardayım aslında ama hiç de buralarda olmak istemiyorum :) Ruhum bedenimi çoktan terk etmiş durumda... Beynimi düşünmemeye programlamak ve bu programın kalıcı olmasını istiyorum. Kimseyi düşünmek, kimsenin kaprisini çekmek, herhangi biri için hiç bir şey yapmak istemiyorum... Bunlar depresyon belirtileri mi? Galiba... Bu aralar sadece işe gidiyorum ve düşündüğüm tek şey iş gibi... bir de boş zamanlarımda bölüm bölüm House M.D. izliyorum :) Yasemin cim evleniyor 26 Haziran da, düğün Çeşme de ona gidebilme planları yapıyorum gerçi sağolsun o, en ufak ayrıntıya kadar planlamış, organizasyonu yapmış da ben kendime uygun olan bir seçeneği tercih etmeye çalışıyorum. İngiltere vizesi için evrak toplamaya çalışıyorum aslında onu da yapmıyorum da evrak toplayabilmek için güç topluyorum sadece... Sabahları daha zor uyanıyorum, bazen duş almaya bile halim olmuyor, öğleden sonra geçiyor uyuşukluğum... Spor yapmıyorum, annem üçer beşer kilo veriyor ve bu durumu kıskanıyorum galiba :)

Bu ruh haline alışmalı mıyım ya da bu uyuşuk, sıkılgan ruh halinin gidip yenisinin geleceğine mi inanmalıyım bilemedim. Ama hep olumlu düşünmüşümdür bu kadar yazdığım olumsuzluk üstüne bile bu haftasonu terk etsin hiç bir halini sevmediğim yeni ruh halim :)

Eyy huzur!!!

2010-06-01T20:30:00.007+03:00

Nerelerdesin? Yine yoksun. Ne kadar çabalasam da sana ulaşmayı başaramıyorum, kıramıyorum kabuğunu, çıkaramıyorum seni lambadan, çıkmak istemiyorsun ya o ayrı ... İşte tamam yakaladım dediğim an kayboluyorsun. Yok mu ki hep yanımda olacağına inanacağım bir zaman? Ne kadar açık, ne kadar misafir sever olsam da bir şeyler eksik kalıyor. İstediğim misafirlik de değil de sen de biliyorsun, anlıyorsun da kalamıyorsun işte; hep yapacağın işler, gideceğin başka yerler oluyor. Belki de hiç aklına gelmiyorum hiç merak etmiyorsun, çabucak unutuyorsun özlemiyorsun beni, o kadar küçüğüm ki görmüyorsun ... Bazen olmayacak yerlerde arıyorum seni, bulamayınca nedensiz üzülüyorum yine yanlış kapıları çaldım diye bile bile kapıların yanlış olduğunu. Yalandan sözler uyduruyorum tutmanı beklediğim onu yapacaktın, bunu yapacaktın diye madde madde sıralıyorum, uzun uzun yazıyorum bir yerden kandırırım seni diye. Hepsini çürütüp ben bu kadar söz vermiş olamam, tutamam, bunları sıraya koyamam, önce hangisini yapayım derken karışıp hiçbirini yapamam diyorsun. Okuyorum okuduğum kitaplarda ya da izlediğim filmlerde ya da dinlediğim şarkılarda belki çıkarsın karşıma diye... Geziyorum bir yerlerde karşılaşırız diye senin hiç çıkmadığını unutarak umuyorum yine de karşılaşmayı, bekliyorum aynı anda ineceğimiz zamanı... Biliyorsun en çok ne zaman sana ihtiyacım olduğunu o zaman geliyorsun sadece gereksiz çağrılara cevap vermiyorsun belki de... Alıştırmak istemiyorsun varlığına nasıl yaptıysa bunca zaman şimdi de yapsın ne yapıyorsa diyorsun, ne karar veriyorsa versin kendi başına, üzülecekse üzülsün diyorsun belki de... Geldiğinde bayram oluyor sanki küçük dünyamda, ne dert kalıyor ne düşünecek herhangi bir şey, duvara bakarken güldüğümü yakalıyorlar... Herkes merak ediyor seni, tanıştırayım istiyorum, bahsetmezsen kimseye benden problem olmaz diyorsun bilmiyorsun ki aslında herkes tanıyor seni benim anlattığım kadar sadece varlığına inandırmam zor oluyor görmedikleri için. Her çağrıyı gördüğüne, önem derecesine göre sıraladığına ve her ağrıya iyi geldiğine inanmışım... Keşke okuyabilsen yazdıklarımı. Ne değişecek ki okuyabilsen bavullarını toplayıp kalmaya mı karar vereceksin ya da gel mi diyeceksin ama yine de biliyorum bildiğini...
Bunlar masal uydurup uydurup yazıyorum asıl bilmemiz gereken niye sana ihtiyacım olduğu di mi? Bilmiyorum ki keşke bilebilsem...

sinyal

2010-05-28T13:18:00.003+03:00

Bugün uzun zamandır konuşmadığım bir arkadaşımı aradım. Yine hiç sesin çıkmıyor dediğimde sinyal gönderdim sana sinyal doğru yere gitmiş ki sen beni aradın dedi. Garip geldi ne ki bu sinyal mesaj mı attı, e-posta ya da güvercin mi gönderdi de ben göremedim :) Dün gece aklına gelmişim arayım demiş saat çok geç diye aramamış (ehh artık herkes öğrendi uyku saatim 10 olduğunu). Yakında bu sinyallerle e-posta bile gönderebileceğim dedi bu konuda ondan biraz ders almam gerek galiba... Bir iki saattir deniyorum ben de sinyal göndermeyi, olmuyor henüz telefonum çalmadı, gelen de olmadı... Yeterince isteyemiyorum ya da en iyisi kabul etmek benim süper güçlerim yok :)

Efe aşık olmuş :)

2010-05-21T19:52:00.005+03:00

İki gün önce biraz hastalandı, ateşi çıktı... Yarın gitmezsin belki okula diyoruz. Kendi kendine konuşuyor yatakta;

- Tam da yarın seni seviyorum diyecektim. Nereden çıktı şimdi bu ateş? Herkesin gözler açılmış Efe ye bakıyor. Soru yağmuruna tutuyoruz. Kimmiş bu şanslı kız? Tabi şanslı kız bizim oğlumuz aşık oldu ya... Anlatıyor yavaş yavaş adı Deniz miş, yan sınıftaymış, sarışınmış, ona gül alacakmış, üst sınıflardan bir abi varmış (ne üst sınıf bir yaş var aralarında) onbeş kızı bir arada idare ediyormuş, ondan tavsiyeler alıyormuş. Onbeş kız!!! Bu abiden ders almak şartmış hatta gitsem bana da tavsiyelerde bulunur mu ki :) Abi demiş ki havadan bahset... Benim aşık yavrum hava ne kadar güzel di mi diye sormuş, Deniz tabi aşık olmayan taraf, her zaman daha mantıklı hayır hava çok kötü yağmurlu :( Bugün ise Efe nin morali çok bozuk, kalbi kırık. Söylemiş seni seviyorum diye, cesareti takdir edilecek düzeyde, ehhh çocuklar büyüklerden daha cesur oluyorlar. Ben henüz söyleyememişken ayrı evde yaşamak istiyorum diye Efe söyleyivermişti bir gün

- Baba düşünüyorum da ben artık ayrı bir eve çıksam ( 5 ya da 6 yaşında) Bir de motorum olur, arada annemi özlerim onu görmeye gelirim. Yemekçi tutarım kendime bir tane... Efe büyüdükçe çoğu erkeğin yetiştiriliş tarzını çözüyorum. Babam oğlum sen sakın aşık olma ama kızlar sana aşık olabilirler diyor. Bu egoyla büyüyen erkek sonra başımıza neler açıyor!!! Deniz herkesin karşısında iğrençsinnn demiş. Herkes Efe nin başına toplanmış. Bazıları gelip o seni çok seviyor ama arkadaş olarak demiş... Klasik hikayeler nasıl da düşmüş sekiz yaşındaki çocuların başına :) İlk aşkı Naz dı. Her gün okuldan Naz beni öpmedi, bugün de öpmedi, sabah saçlar yapılıyor, akşama bozuluyor Naz yine öpmedi beni... Baba yine aynı, konuşun Naz la oğlumu bir kere öpsün :)

Bir an önce eve gideyim bir kutu çikolatayla, kırılmış kalbi tamir etmek gerek :)

ne oluyor?

2010-05-15T17:36:00.004+03:00

Bazen kızıyorum anneme çoğu konuda yaptığı genellemelerden çok fazla açık konuşmasından. Konu ben olunca daha sert olabiliyor. Bugün sabah yüksek sesli bir tartışma yaşadık olmamış ve belki de olma olasılığı onun gözünde olmayan bana göre hala umudun olduğu bir konu üzerine... Böyle olunca da o üzülmesin benim üzüldüğüme diyerek saklambaç oynuyoruz :) Ben saklıyorum onlar buluyor ya da bazen ben anlatıyorum duymak istemediklerini. Kızıyorlar zaman zaman ve muhtemelen biz sana demiştik replikleriyle karşılaşacağım ama koruma içgücüsü işte keşke biraz da bende kendi kendimi koruma içgüdüsü olsaydı... Bu aralar bana ne oluyor deyip duruyorum kendi sınav başvurumu unutmuşum neyse ki ösym iki gün daha uzatmış başvuruları, annemin sınav başvurusunu unutmamışım ama sınav tarihini unutmuşum. Balık hafızalı oldum. Her şeyi not alıyorum ama yine de bir şeyleri hep kaçırıyorum. Yapmam dediklerimi yapar oldum... Anneler günü hediyemi dolaylı yoldan kendime aldım galiba. Ona da benimle birlikte iki aylık zorunlu bir diyet paketi aldım. Bu konuda motivasyonum düştü biraz onun beni motive etmesi gerek :) Bir aydır uğramadığım hatta kaçtığım desem daha doğru olur diyetisyenim çöpe dönmüş benim vermem gereken kiloları o vermiş sanki...
Geçen hafta sebep bir gömlek miydi, yoksa bir ayakkabı mı tam olarak hatırlamıyorum ama kızlarla birbirimize girdik. Tartışmaya herkes dahil oldu. Kardeş olmanın en güzel yanı bu galiba ne kadar kızarsan kız, ne söylersen söyle öğleden sonraya hiç bir şey kalmıyor. Bir bakmışsın hepsini unutmuşsun, seni güldüren ya da mutsuz eden ya da yorum beklediğin ne varsa telefona ya da gidip kardeşine sarılıyorsun. Akşam sinemaya ya da alışverişe gitmek için plan yapabiliyorsun. Dün neredeyse gördüğüm bütün beyaz gömlekleri alacaktım bu ara beyaz takıntım var sağolsunlar engellediler gösterdiğim her beyaz gömleğe burun kıvırarak. Son zamanlarda babam fazla duygusal herkese küsüyor Efe dahil buna... Kırıp geçiyor sonra günah çıkarsın diye buradan tepsi tepsi baklavalar gönderiyoruz şantiyeye... Her zaman sabırsızdır da bu aralar biraz daha fazla galiba. İspanya vizesi için ilk başvuruyu kendisinin yapması gerekiyormuş. Bir saat beklemiş kulaklarından ateşler fışkırarak geldi neredeyse dosyaları atıp gelecektim diye, ehhh bizim doğumlarımız dahil hiç bir şeyi beklememiş ki :) Pek sık da görüşemiyoruz zaten bir akşam geliyor, ben her zamanki gibi Efe yi uyutmaya çalışıyorum o beni uyutuyor sabah kalktığımda gitmiş oluyor... Efe sünnet oldu. Hiç sıkıntı çıkarmadı, ağlamadı... Ama dondurulmuş pizzadan zehirlendi. Bütün geceyi, ertesi gün akşama kadar hastanede geçirdik. Sürekli serum aldı. Şimdi iyi ama hemen solan rengi düzeldi :)
Acaba ne gelmiş diye bakarken cep telefonuma gelen banka, kredi kartı mesajlarından, turkcell mesajlarından, mağazaların indirim mesajlarından ya da adıma gelen güzel çiçeğin geçen hafta kavga ettiğim sigortacıdan gelmesinden hoşlanmıyorum. Karışık bir cümle oldu toparlayamadım...
Bu ara herkeste bir Mevlana aşkıdır gidiyor anlamadım niye...

oradan buradan

2010-05-05T20:22:00.001+03:00

Sevgili Blog,

Bugün sabah Nilüfer yok, evine beyaz eşyaları gelecekmiş izin verdik. Ben de güzel bir kahvaltı hazırlayayım derken mutfakla aramın iyi olmadığını tekrar tekrar kabullendim. Yumurta almıştım ofise gelirken yarısını yolda kırdım, bir kaçını çatlatmışım, haşlamaya kalkınca çatlak olanlar köpük köpük köpürdüler, taşıp taşıp mutfakta bir gaz kokusuna sebep oldular (oysa Nilüfer herkes kaç dakika istiyorsa ona göre yapabiliyordu hepsini bir kerede) kızarttığım ekmekler yandı, çaydanlığın sapı çok ısınmış o da elimi yaktı... Beceriksizliğim bir başladı mı devamı geliyor... Offf bir kahvaltı bile hazırlayamıyorummmmm.

Bundan bir kaç ay önce babam ofise televizyon almamızı istemişti. Gidip almak, aldığının beğenilmemesi, kırk tane kusur bulunması, kesinlikle hem daha ucuz hem daha iyi alternatiflerden bahsedilmesi oluşacak sinir bozucu, can sıkıcı, hatta aaaaaaa siz alsaydınız diye içten çığlıklar attıran durum nedeniyle bu olayı askıda tutuyorum. Bugün fenerbahçenin kupa maçı var. Özcan Abi koyu mu koyu bir taraftar hatta ondan holigan bile olurmuş, öyle fantazileri var ki yanlış karar veren hakemlere ve kötü top oynayan futbolculara ... Neyse televizyonu hemen alalım yarın maçı izleyelim dedi. Dün akşam, teknolojik bir markete gittik, bize bir tane bu televizyondan, bir tane çanak anten, bir dekoder, duvara asacağız bir de askı neredeyse bize bir de bunu kurabileceğimiz salon verin diyecekti :) Dün akşam 21 sularında alışverişimiz bitti bu kadar eziyetin üstüne bize yemek ısmarladı yorgunluğumuz hafifledi, tabi tüm bu kurulum işlemlerinin bugün 15 itibariyle bitmesi gerekmekteydi. Henüz gelmeyen televizyonumuzun çanak anteni için bir antenci bulduk ulus semalarından. Hayatımda ben çok şanslıyım, bütün işlerim düzgün gider, Palio almaya karar verdiğim an önümden camında ilan olan bir Palio geçti ve onu aldım hem de çok uygun bir fiyata der, bu hikayeler bitmez, ne istediysem önüme gelir, yanımdan geçer diyen biriyle tanışmamıştım bugün ki antenci Cevdet Ustayı tanıyana kadar... Ne güzel bir insanın kendini hep şanslı görmesi oysa genelde insanlar vayyy çok şanslısın denildiğinde bile kabul etmezler o an ki şanslı durumlarını bile yok yok değilimdir derler... Pozitif, sevimli, eğlenceli, hafif çatlak biriydi Cevdet Usta... Çanak anten kurulumu tamamlandı ama aramalar sonuç vermiyor bizim televizyon gelmiyor, saat ilerliyor, her kapı sesine televizyoncu mu diye koşuyor, hüsrana uğruyoruz... Onur la birlikte televizyon da geldi maç başlamak üzereyken kurulum tamamlandı. Meyveler, çaylar, dondurmalar hazırlandı maç izledi üç fanatik bizim ofiste, ikisi sahte trabzonsporluydu, Özcan Abi tek kaldı ve tek savaşmak zorunda kaldı kupayı alamayınca... Ha bunu da hiç anlamam kupayı alınca ne olacaktı ki sanki bize verecekler alıp evimize götüreceğiz, canımız istediğinde seveceğiz, parlatacağız, evimize gelen misafirlerimize göstereceğiz işte bizim Türkiye Kupamız diyeceğiz :) Onur babamı İspanya ya götürüyormuş ben de geleyim dedim, olmaz dedi ve kimseye söyleme gizli dedi, kimseye söylemedim sadece buraya yazıyorum annem duymasın :)

Başka ne oldu leyleği havada gördüm :) Geçen hafta Kesik Köprü de bu hafta Şentepe de gecekondudan bozma bir kuzu çevirmecide ve yine bu hafta sinema da aynı zamanda Ümitköy de Mutlukent denilen bir yerde. Sanki Ankara da değilmişim başka bir yerdeymişim gibiydi, ne güzel yer, kesinlikle orada yaşamak istiyorum, her evin kendi bahçesi ve daha büyük ortak bahçeleri, bahçelerde tahtadan bankları, büyük büyük ağaçları, ağaçların tepesine köpeklerden kaçıp sığınan siyah kedileri, ağacın altında bekleyen yine siyah köpekleri, müzik okulları, keman ve flüt sesleri var :) Adı Mutlukent ve inanın insan orada sadece mutlu olur :) Mutlukent fotoğrafı bulamadım, şimdi isminden şüphelendim yanlış mı hatırlıyorum diye, bir daha ki gidişime mutlaka bir fotoğraf çekeceğim.

Puntolarım çok küçülmüş küçültün diyen bu kadar da küçültün demek istememiş biraz büyütelim :)

-1 + 3 = 4

2010-04-28T14:56:00.005+03:00

Sevgili Blog,

Uzun zaman olmuş kimseyi ders çalıştırmayalı... Dün Ayşe, dört saat Zeynep i ders çalıştırdı. Başlıktan da anlaşılacağı gibi konu matematikmiş. Bu arada Zeynep Lise 2 öğrencisi ehhh matematikle de nedense çoğu öğrencinin arası kötüdür ama sanki Zeynep bu grupta en vahim durumda!!! Sabırsızdır Ayşe, ağlatmış kızı bol bol... Akşam eve geldiğinde hala sinirlenerek -1 + 3= 4 diyordu :) a - 1= 0 denklemini anlatabilseymiş polinom ve fonksiyon anlacakmış!!! Babam bir gün Efe yi matematik çalıştırıyor, salondan garip bir gürültü havası tartışma kokusu geliyor... Gidip bakıyorum ne oldu Efe dememle Efe nin ağlayarak bana sarılması aynı dakika da oluyor. Ne matematikmiş, matematikten göz yaşı dökmeyen yok galiba... Babamı ingilizce çalıştırdığım zamanlar geldi aklıma. Neden anlamadık babam bir gün sabah kalkıp rüyasında görmüş gibi ben ingilizce öğreneceğim diyor. Türkçe bilmeyen bir ingiliz öğretmeni var ve dersler ofiste veriliyor... Evde ödevlerine yardım etmemi ve daha fazla anlatmamı bekliyor husband lar wife lar birbirine giriyor neyse ki kısa sürdü, babamı ağlatamayacağımdan ben ağlayacaktım neredeyse :) Bir de benim direksiyon derslerim var babam ağlatarak araba kullanmayı öğretiyor, şimdilerde Hale nin direksiyonu iyi diyene çünkü o direksiyonda Hale nin gözyaşları var diyor bundan büyük bir haz alarak :)

Yazı puntolarım çok büyükmüş, gözlerim mi bozuk evet bozuk 1,5 miyopum var ama hiç bir şey kullanmıyorum alıştım görememeye ve küçülttüm artık puntoları :) Son zamanlarda bir gün çok cesur bir gün çok korkak olarak gidip geliyorum. Bazen ben değil mişim gibi sanki bir film izliyormuşum gibi geliyor... İnandıramıyorum ama sıkıldığımdan değil elimde mutlaka bir şeyler olmalı diye origami yapıyorum en çok da elimde kalem olmasını seviyorum. Aksalar da ya da yazarken dağılsa da hala dolmakalem kullanıyorum, seviyorum dolmakalemleri ve tahta kurşun kalemleri :)

Bu ara büyük dayım takılıyor bizim ofiste sayesinde kelime öğreniyorum. Pertafsız. Pervasız, patavatsız gibi bir şey geliyor aklıma büyüteçmiş bilmeyene...

Biri düştüğünde niye güler mişiz? Beyin önce düşme olayını algılayıp komik bulup sonra düşenin kim olduğunu algılarmış o zaman gülüp eğlendikten sonra ahh canım deyip yardımına koşarmışız.

Orkidem hala yaşıyor, boyu uzuyor 6 tane açmış çiçeği 5 tane tomurcuğu var :)

:)

2010-04-21T11:08:00.011+03:00

Offf offff yakın zamanda bir diş doktoruna gitmem şart, 20 yaş dişlerim artık rahatsız ediyorlar ama çok korkuyorum niye bu korku kocaman kızsın diyorlar ama o koltuğa oturduğum anda başlıyorum titremeye, Amerikan filmlerindeki gibi ben o koltukta otururken birinin elimi tutması şart ya da genel anestezi :)

Pazar günü Bolu ya gidemedim ama Dilek i ne kadar uzun zamandır görmemişim ne çok özlemişim. Özel ve güzel bir pazar geçirdik. Çok uzun zamandır türkü bara gidesim vardı tamam dedi gidelim :), türkü bilir miyim, türkü sever miyim onu bile bilmiyorum ama nedense gitmek istiyorum gidip de dinlediğim zaman karar verecektim ama bu türkücüler gece 24 den sonra çıkıyorlarmış ve sen o saatte çoktan bal kabağına dönersin dedi, doğru dönerim :(

Son olarak alakasız paragraflar zincirine bir tane daha ekleyeyim; Bonny Food u keşfettim, çiçek almayı gereksiz bulan erkeklere duyrulur, mesajlı kurabiyeleri, balonları, meyve ve kurabiye sepetleri de var, tanıdığım herkese göndermek herkesi bonny food la mutlu etmek çok eğlenceli :)

hiç

2010-04-16T13:15:00.009+03:00

Hiç bir şey yapamamaktan yakınıyorum sürekli bir yerlere gidesim var ama toparlanıp da gideceğim yok. Birinin beni itmesi, kolumdan tutup hadi gidiyoruz demesi gerek... Mesela bu Pazar sabah erkenden kalkıp Bolu ya gidesim var :) Kahvaltı yapıp, sevimli bir şeyler görüp dönesim var... İstanbul da Ece zamanıymış Ece bir yaşına girdi, 23 Nisan da üç günlük bir İstanbul çıkartması hiç fena olmaz :) Üye olduğum spor klubünün hafta sonu için Ürgüp gezisi var hiç görmedim, gitsem balona binsem süper olurdu... Annemle Efe Fethiye ye gidiyorlar geçen bahar gittiğimiz organik yaşam köyüne onlara takılasım var :) Hiç futbol maçı izlemedim yakın zamanda büyük kalabalık bir futbol maçı izlemek istiyorum. Hiçlerim çoktu benim, hiçlerimin olmasını seviyordum hatta, şimdilerde yavaş yavaş yok etmeye başladım onları... Bildiklerimden ve çocukluğumdan itibaren takıntı haline getirdiklerimden sadece vanilyalı dondurma dışında hiç bir dondurmanın tadını bilmediğim kalmış galiba... Yeni yeni hiçler bulmalıyım kendime kalmamışlar...

uyuyamıyorum...

2010-04-12T12:22:00.007+03:00

Bir haftadır sürekli kabus görüyorum. Erkenden uyuyorum ama geceleri sürekli uyanıp gezinip gezinip tekrar yatıyorum sonra tekrar uyanıyorum... Etki bırakan kabuslarım biraz korkutucular ama yazmadan da yapamadım. Anneannem kötü rüyalarını suya anlat derdi suyla akıp gitsin. Suya anlattım gördüğüm herkese de anlatıyorum etkili oluyor galiba dün çok rahat uyudum hiç uyanmadan gördüğüm rüyaları da hatırlamıyorum:)

Kabus 1: Bir adres arıyorum ne aradığımı da bilmiyorum ama arabayla öyle bir kayboluyorum ki bir türlü yolumu bulamıyorum. Bütün yollarım tuğlalı binalara çıkıyor her yerde inşaat var sanki... Tanıdıklarımı arıyorum beni bulup alsınlar olduğum yerden diye kimse bulamıyor beni yolumu da bulamıyorum uzun arayışlardan sonra arabayı bir kenara çekip bekliyorum uyanmayı...

Kabus 2: Süper bir otele tatile gitmişim. Tarihi yerleri de var gittiğim yerin dağ tepe dolaşıyorum ve bu kez de her yerde yılanlar çıkmaya başlıyor karşıma... Bazıları renki ve sevimli konuşuyorlar da onları takip ediyorum bazıları sevimli değil onlar beni takip ediyorlar kaçıyorum koşuyorum uyanıyorum...

Kabus 3: Ümitköy de bir arkadaşımla buluşacağım hava güzelken kar kağmaya başlıyor. Kar yağmasını her zaman severim yine mutlu oluyorum güneş varken pırıl pırıl düşüyor kar taneleri... Uykum geliyor uyudum uyuyacağım direksiyon başında kenara çekemiyorum arabamı kuzenim fark ediyor kendi arabasını bırakıp yanıma geliyor. Birden yağmur, dolu küçük küçük çakıl taşları yağmaya başlıyor gökyüzünden... Sular yükseliyor kuzenin arabası su altında kalıyor... Vazgeçiyorum Ümitköy e gitmekten bu korkak halimi anlayan arkadaşım tamam ben gelirim diyor... Eve geçiyorum onun eve gelmesini bekliyorum, geldiğini görüp uyanıyorum...

Haftasonu Tarık ve Didem in evindeydik... Bol kahkahalı, kalabalık, keyifli bir doğum günü kutlaması yaptık :) Didem mutfak olayını aşmış gerçekten yemekler baya başarılıydı ve benden hızlı çay içebilen birini gördüm :) Pazar günü YGS vardı... Nasıl bir tesadüftür anlamadım ama Didemle aynı okulda aynı sınıfta sınava girdik :) Sınavdan sonra güzel bir kahvaltı yapıp bana cep telefonu baktık henüz alamadım. Birinin nazarı değmiş telefonuma suya da hükmü varmış öyle dedi... Arayanların sesi bir kuyudan geliyormuş gibi çıkıyor...

son zamanlarda

2010-04-08T17:27:00.010+03:00

Sabah 9 akşam 9 çalışırken patron biz şantiyede 6 da kalkıyoruz bundan sonra 8 de açalım telefonları diye buyurdu... Yaz saati uygulamasıymış bilmeyene :( ehh hangi patron çıkış saatine bakar ki... Ne zaman bitecek bu yoğunluk? Bu hafta bitecek, yok önümüzdeki hafta bitecek diye dua ederken buluyorum kendimi... Nerede eski günlerim sezon sezon Lost izlerdim ofiste :) Bu yoğun çalışma zımbırtıları dışında geçen haftasonu en son parti ne zamandı hatırlamadığım büyük bir kızlar partisi verdik evimizde. Kalori derdi duymadan yedi kız 2 büyük şişe tekila içti... Sonra sırlar döküldü yavaş yavaş. Kızların çoğu bu yaz evleniyor, perdeler, yatak odası takımı, günlük yemek takımları, misafir yemek takımları, tuzluklar, patates soğan sepetleri, banyo havluları, kimin düğününde kimin hangi elbiseyi giyeceği, düğünde olmazsa olmaz şarkılar derken gün bitti güneş doğdu ama konuşacaklar bitmedi.

Son zamanlarda, çalışmadığım ve açık mağaza bulabildiğim tüm zamanlarda alışveriş yaparken buluyorum kendimi. Bütün kıyafetlerim bol geliyor ve kızların gardrobuna uğruyorum sabahları... Biri bana dur desin istiyorum çünkü gördüğüm her şey benim olsun modundayım. Gerekli gereksiz ne varsa alıyorum. Ayakkabı ve çanta almaktan kendimi alıkoyamıyorum. Saçlarım beyazlamadan boyatmam diyen ben kendimi aynı hafta içinde iki kere kuaför koltuğunda buldum. Arkadaşlarım paket paket sarılırken bana gelenler gelirdi. Neyse yapacak bir şey yok sıkılırsam ki bu olasılık fazla yüksek eski halime dönmek yarım saat :) Son zamanlarda birini küstürdüm. Açık açık söylemedi problem yok dedi ama sanki problem varmış gibi ya da yoktur da yine ben abartıyorumdur...

Bir de eskilerden bir ses duyuyorum son zamanlarda ve niye bana huzur veriyor hala anlamış değilim...

Not: Yazıyı okuyunca ne çok buluyorum kendimi dediğimi farkettim. Derdim kendimi bir yerlerde unutmak, kaybetmek sonra yeniden aramak bulmak ya da bulamamak galiba...

Alice

2010-04-01T09:50:00.007+03:00

Dün Alice i izledim. Uzun zamandır Alice e gitme fikrim kimseye cazip gelmiyordu. İzlediğimiz hem türkçe hem üç boyutlu olmayan bir versiyondu ama bayıldım gerçekten :) Jonny Deep i sevmeyen yoktur zaten... Sinema da filmden de çok fragman izlemeyi seviyorum. Ehh gittiğimiz çocuk filmi olunca fragmanlar da onlara göreydi ya da belki de tam anlamıyla bize göreydi :) En yakın zamanda Efe yi de götürmem gerekiyor. Bu ara Efe nin kendine göre büyük problemleri var. Çocuklar, bazen büyükler bile birbirlerine karşı nasıl bu kadar acımasız olabiliyorlar anlamıyorum. Serviste büyük sınıflar komik hafif argo bir şarkı söylüyorlarmış Efe ye... Servisle gitmek istemiyorum, hergün etüt olsa da onları hiç görmesem, babam beni karete kursuna gönderse, dayanamayıp montumu kafama geçirip ağladım... Bugün doğum günü. Anneme saçmalama diyerek yaptığım baskılar geliyor da aklıma iyi ki beni dinlememiş. Hayatımızın en büyük rengi oluverdi o yokken ne yapıyormuşuz canımız sıkılıyormuş herhalde diye düşünüyorum ve altı imkansız şey düşünüyorum

1- Gülen ve konuşabilen hatta bazen yok olabilen bir kedim olsun

2- Doğum günümde kar yağsın, ya da canım istediği zaman kar yağsa

3- Hassas bir "değer" tartım olsun

4- Ne istediğimi bilmek

5- Kimseyi kırmadığımdan emin olmak

6- Kendimi anlatmak zorunda kalmamak

izmir izmir izmir

2010-03-18T14:11:00.011+02:00

Hafta sonu İzmir deydim :) Kuzenim evlendi düğün bahaneydi en önemlisi sevgili Yelda ve Ali yi görebilmekti. Ne kadar zaman geçmiş görüşmeyeli hesaplayamadık bile ama nerede kaldıysak oradan devam ettik. Cuma gecesi başlayıp ertesi gün sabaha kadar süren, bolca üşüdüğüm, yan koridorda oturan öksüren, hapşuran, horlayan ve ayakkabılarını çıkaran amcadan söylenen yol arkadaşımla ve ve o da bolca uyudu ama ben gözümü bile kırpmadan çokça cevapsız sorularla geçen bir yolculuk... Zaten pek de uyuyabilen tiplerden değilimdir yolculuklarda. Sabah Yelda cığım ve Ali ciğim karşıladır bizi otogar da . Onların o sevimli evlerinde yıkanmış kuru kayısılarla kahvaltıya başlayıp, kahvaltının süprizini Nutelle olarak (bir de Ali nin pişirdiği yulaflı ekmek var tabi) ilan edip, ayılabilmek adına güzel Türk kahvesi ve sayıyla, özenle tabaklarımıza koyulmuş çifte kavrulmuş lokumlarımızı yedik. Artuğ a 6 bana 2 tane:) Öğleden sonra Kordon daydık. Bayılıyorum İzmir e kimsenin kimseyi taktığı yok... İçmeyip de sarhoş olan tek bendim :) ehhh iki biraver üç kişiye hiç bir şey yapmaz!!! Akşam düğün var hazırlanıp gitmek gerek fönün etkisiyle resmen sendeliyorum bir kahve daha Ali nin karışımından içemedim ama Yelda cığımın hazırladığı kahve de işe yaradı :) Bodyguard misali iki kuzen kapıda karşılayıp salona götürdüler. Ben bir gelinin yanına gideyim, çocuklar hadi ablanızla gelinin yanına gidin... Ablanız lavobaya gidecek hadi eşlik edin. Ablanız dans edecek kavalye olun... Ablanız arkadaşının evine gidecek hadi bırakın:) Canım çok güzel olmuştu ve çok çok kalabalık bir düğündü. Ben dönene kadar onlar da alışveriş merkezlerini gezip hala tam olarak anlayamadığım yüksek bina espirisiyle geceyi bitirmişler :) Ertesi gün biz erken kalktık ev halkı uyuyor, bolca gürültü de yaptık ama uyanmadılar hadi çıkıp sahile inelim derken kalktılar. Ali zaten uyumuyormuş ki bizim kalkmamızı bekliyormuş :) Ali' nin yağlı bir börek diye adlandırdığı meşhur Boyoz lardan yedik :) İkinci gün hava rüzgarlıydı ve biz bile bir yıldır hiç gitmiyoruz dedikleri Karşıyaka daydık ve bence de Göztepe :) Ali montunu almamışsın yine:) Ali leri ziyaret etmek isteyen aile dostlarıyla pişti olduk gittiğimiz alışveriş merkezinde. Dönüş uçakla uçak saatine kadar da Forum dayız :) Ikea dan çok istediğim fular askısını da aldım :) Check- in e geç kalınca hepimiz farklı koltuklar da ve üçümüzde ortada döndük Ankara ya... Havaalanında da oradan oraya koşturan bilumum bütün kuyruklarda önümüze geçen tabiri abartmış olmam çirkef bir teyzemiz vardı :) Geçirdiğimiz her dakika için bir fotoğraf çektirdik sanki, olmadı bu tekrar çek, gözlerim kapalı çıkmış yavaş yavaş çek, aaa burada da bir fotoğraf çektirelim :) Eskilerden yenilerden, kazık atan dost bildiklerimizden, piknik keyiflerimizden, askerlik anılarından, Amerika da yaşanır yaşanmaz, bırakırlar bırakmazlar dan ve daha yakın olabilmekten konuştuk :) Keşke her hafta sonumuz böyle geçse. Onlar gelse biz gitsek :) Yakın zamanda gelin Artuğ göle götürecek bizi :) Yaza tekrar yeniden İzmir deyiz ve sonbahar da siz buradasınız :) ve son olarak her şey çok güzeldi iyi ki varsınız iyi ki Dilek i ve sayesinde sizi tanımışım sizi çok seviyorum...

P.S. Fotoğrafları istiyorum birini de buraya koymak gerek :)

sabah rutini :)

2010-03-03T13:08:00.010+02:00

Bugün sabah Ayşe nin bir iş arkadaşının sabah rutinini dinledim... "Biz 15. katta oturuyoruz. Asansör her sabah istisnasız önce 11. katta durup sonra 15. kata çıkıyor... Asansörde günaydın dediklerim de hiç değişmiyor ve yolda gördüğüm hep bir yerlere koşturan yüzler aynı..." Ben de kendi sabah rutinimi düşündüm. Geceleri cep telefonumu nedense hep açık bırakıyorum ama sabah kalktığımda mesaj ya da arama bulamıyorum, bulamamak rutinim... Çoğu sabah Ayşe kapıdan bağırıyor saat 07:30 ken hadi kalk saat 8 oldu diye:) Yine geç kaldım oysa bu sabah erken kalkıp spora gidecektim!!! Sağ taraf duvar ve ben hep sol taraftan kalkıyorum, belki de sabahları bu nedenle çekilmez oluyorum bana göre problem yok da öyle olduğumu söylüyorlar:) Evden en erken Efe çıkıyor gece üstünü örtmeye çalıştığımda uyanıp sabah oldu sanıyor ne oluuurrr biraz daha uyuyayım diyor. Bazı sabahlar ki en çok o sabahları seviyorum öperek uyandırıyor beni okula sen gönderir misin bugün? Bazen kalkamıyorum yarın göndereyim seni diyorum, bazen kalkıyorum ve onunla bitmez bir kahvaltı yapma yapmama savaşına giriyoruz :) O yatağını topluyor hatta bazen benimkini bile ama ben çoğu zaman bu işi anneme bırakıyorum hala... Annem ütü yaptığı zaman kendi odamda giyinemiyorum her şey başkasının dolabından çıkıyor çünkü... Bizim asansörümüz mütemadiyen bozuk bu ara tek yaptığım spor da merdivenler galiba evden bir kere de çıkamıyorum çünkü mutlaka bir şey unutup geri dönüyorum... Her gün sabah Piyade sokaktan aşağı inerken yukarı doğru yürüyen aynı bankacıyı görmem, sokakta park yeri bulamamam ve çiçekçiyi vale olarak kullanmam, anahtarlarımı ofiste ya da evde unutup kapıda Nilüfer in gelmesini beklemem kök salıp çiçek açmam rutinim :) Ofise girebilmek için beklemek sinirlendirse de genelde beklemeyi seviyorum ben bu yüzdendir herhalde her yere erken gitmeye çalışmam. Kimse gelmeden bir bardak çay içmek gelecek olanları beklemek hoşuma gidiyor ama bu iyi bir şey mi bilmiyorum...

seni ne kadar tanıyorum?

2010-02-19T16:50:00.017+02:00

seni ne kadar tanıyorum?

Sıkıntıdan özellikle başparmağına manikür yaptığını, dudaklarını kanatana kadar ısırdığını ve kopartarak yara yaptığını biliyorum mesela... Ya da sabah kahvaltıdan önce çikolata yemeyi sevdiğini biliyorum. Böreği maydanozsuz, balığı rokasız bırakıp rakısız bırakmıyorsun :) İçinde irmik olan tüm tatlıları ya da tatlı ve yeni olan her şeyi denemeye açıksın... (Su muhallebisi varmış öğrendik ve suluymuş gerçekten:) Türk kahvesini, çayı şekersiz içip hayatı tam şekerli görmek istiyorsun. Alüminyum kaplarda gelen yemeklerde çelik çatal bıçak kullanamıyorsun... Arabada mutlaka emniyet kemeri takıp, alkol olunca kesinlikle sol tarafta oturmayıp sağda oturduğunda da yolu takip etmediğini, uzun yollarda canının sıkıldığını uykunun geldiğini biliyorum. Arabanın bagajında her zaman soda bulunduğunu ve torpidosunun bir ıslak mendil mezarlığı olduğunu berberin Cemal Abi yi ve orada yapılan menemen keyiflerini biliyorum. Aradığımda telefonumu açmıyorsan, ya önemli bir görüşmedesindir ya park ediyorsundur ya da elinde alışveriş paketleri vardır bilirim :) Saat kullanmıyorsun ama henüz görmediğim tesbih koleksiyonun var:) Kalemleri sevdiğini de biliyorum yakında zengin bir koleksiyon da onlardan olur. Uzun süredir hayatımızda aikido var ama izlemeye çağırmadığını biliyorum izleyeceğim gün gelemedi henüz... Her şeyin ve herkesin son kullanma tarihi yakınken bunun uzak kaldı bağlandın sen bu spora :) Bizim ofisin merdivenlerinden şikayet ediyorsun:) Lavanta kokulu bir kolonya peşinden gidebilirsin... Evet evet kesinlikle çok iyi koku alıyorsun yarım saat önce sürdüğüm ojenin bile:) Sigaramın kokusunu ve dumanını sevmemene rağmen benimle oturabiliyorsun sigara içilen bir ortamda. Daha çok baharatlı kokuları sevdiğini de biliyorum. Bazen bir gün içinde birçok yerde olmayı bazen de hiç bir yerde olmamayı istiyorsun. Aslında sen de sıkıldın bu kız muhabbetinden de gökten düşmeyeceğine göre sağda solda duymayan kalmasın yalnız olduğumu diyorsun... İlk görüşte aşık olup zamanla olamamaktan korkarsın. Zaman ne gösterir bilmiyorum ama günün birinde sen çok seversin karşındaki idare eder, ya da o çok sever seni sen idare edersin bakarsın zamanla her şey eşitlenir ikiniz de idare edersiniz:) Şaka yapıyorum karamsar değilim bu konuda hiç bir konuda olmadım ikinizde çok seversiniz:) Elindeki tek ayakkabıya uyacak kadını ararsın inşallah bulursun yakın zamanda.
Temizlik titizlik hat safhada, ayakkabılar parlak, tozsuz, gömleklerin kolları çizgisiz olmalı, kola kutuları çatal bıçak gerekiyorsa bardak bile silinmeli... Sırf bu temizlik, titizlik için telefonunu paramparça ettin:) Çiçeklerden anlamayıp hatta onları gereksiz bulup (bir kutu çikolatayı tercih edip:) köpekleri ve kaplumbağaları seviyorsun:) Sıkılıyorsun bazen insanların dertlerini anlamaya çalışmaktan, düşünmekten ya da kendine de dert edinmekten koşup yorulduktan sonra hem serin hem sıcak bir yerde dinlenesin var... (bana da oluyor çoğu zaman) Çooook uzaklar olabilir bu yer ama geri dönmek kaydıyla çünkü sen kopamazsın buradan:) Ehhh bütün akrabaların burada… Sen yakınlarındayken (bir apartman kadar) anneannen de teyzen de mutlu. Çok sık hasta olmayıp olduğunda da herkes kadar belki herkesten biraz daha fazla nazlı olduğunu, lipomları kafana taktığını ama nedense doktora gitmekten korktuğunu biliyorum. Kuşağındaki diğer erkeklerden farkın Pes turnuvalarının sana göre olmaması. Futbolu sadece takım tutacak ve üç aşağı beş yukarı takip edecek kadar seviyorsun... Çok konuştuğun zaman eğlenceli konuşmayıp da sustuğun zaman tehlikeli olabilirsin. Dolar ın euro nun borsanın düşmesinin tek sebebi sensin:) Hala kumbaran var çocukluğundaki gibi... Yere kadar camları olan, manzarasının abartılı olmasına gerek olmayan, karın yağmurun yağmasını izleyeceğin bir teras hayalin var ve benim de :)Sen tek olduğun için mutlaka iki çoçuğun olmasını istersin ya da mutlu olun da çok da önemli olmaz çocuk sayısı ama yine de seversin çocukları ve eminim iyi bir baba olursun:) Kesinlikle ilki kız olmalı adı, değişmezse o zamana kadar tabi bilmiyorum o zaman hangi zaman Anatolya olsun istiyorsun... Etrafında birçok insan olsun ama bazen bulamadığın hala aradığın olsun istiyorsun sadece... İnatçılığın tutabilir zaman zaman, düz ve açık olacağım diye aklından geçeni anında söylemezsen rahat uyuyamazsın. Söyleyemiyorsan eğer o işte bir eksiklik vardır. Acımasızca eleştirebilir en küçük ayrıntıyı bile kaçırmazsın... Söz verirsen tutarsın biliyorum. Gerçekten ihtiyacı varsa dememe aldırmayıp para isteyen çocuklara para vermemi istemeyip sen gidip yemek alırsın onlara… Merhametli ve inançlı olduğunu, hep şükrettiğini sadece bir şey istediğini şimdiye kadar, onun da henüz olmadığını biliyorum ama ne olduğunu bilmiyorum…
Son olarak gökkuşağından fazla rengin var ama doğrudur belki de hiç tanışmamışızdır :) Kendine dikkat et, mutlu, huzurlu ve yanımda kal :)

sevgililer günü

2010-02-12T17:19:00.008+02:00

Ösys ye başvurmak için üniversite diplomam yetmiyormuş illa lise diplomamı bulmam gerekiyormuş. Ehhh hiç bir işim kolay olmamıştır bir sürü sıra bekledikten sonra elim boş dönüyorum. Bugün mezun olduğum okulda yapabildim başvurumu. Benim mezun olduğum fen lisesi artık olmadığından hiç bir kayıt yokmuş bütün dosyalarımızı göndermişler nereye gönderdilerse... Neyse diploma notumun yazdığı bir kağıt hazırlayarak yaptık başvuruyu tabi bir aksilik çıkmasın diye de dua ederek... Hala okulda varlığını sürdüren bir kaç hoca vardı gözleri dolarak sarıldılar bana, toplanın bir gün bizi de çağırın dediler. Hatırlanıyor ve hala seviliyor olmak güzel :)
Sevgililer Günü geliyormuş, gelmiş...
Kalp simgelerinden hiç hoşlanmıyorum. Hiç bir aksesuarımda da yoktur. Kelebek, yıldız ya da çiçektir tercihim. Niye bilmiyorum!!! Neredeyse çeyrek asırdır sevgililer gününde aradığım tek biri var. Canım Ayşegül ümün doğum günü... Her aradığımda da neden ben yıllardır bugün tek seni arıyorum diye sızlanırım :) Gerçi komik gelir sevgililer günü kutlamak özel günleri sevmeme rağmen. Çok şükür pazar gününe denk geliyor da oraya buraya giden çiçekleri görmek zorunda kalmıyorum.
Eren geldi az önce bana sevgililer günü hediyesi almış ve diyor ki keşke çöpsüz üzümler günü de olsa :) Keşke...

müzikli yıllar :)

2010-02-08T23:12:00.005+02:00

Sevgili Blog,

Çooook uzaklarda olan bir arkadaşım beni özlemiş ve ben de onu ve eski zamanlarımızı çok özlediğimi farkettim. 11 yaşımda dershaneye gitmeye başladım. Uzun servis yolculukları yaptım anadolu lisesi ne demek bilmezken. Herkes hatırlar Sertab ın çıkış şarkısı O' yee yi... Seni o şarkıyla uzun servis yolculukları sırasında tanıdım. Yolculuklarımız Yonca Evcimik ve Sertab şarkılarıyla ve tabi ki servis şoförünün ısrarları üzerine sanat müziği eşliğinde geçiyordu. Ortaokul zamanı babam eve yakın olan bir koleje yaptırdı kaydımı sınıfa girdiğimde güzel sesli servis arkadaşım karşımdaydı :) Belki hayatlarımızdaki ilk kaybı o yıl verdik. Pelin in annesinin evinden gözlerimiz yaşlı ve ellerimizde onun silgi kolleksiyonundan birer parçayla ayrıldık. Senin olduğun yerde aktivite eksik olmazdı, her özel güne bir programımız vardı. Dans çalışmamız var diye kaytarabildiğimiz kadar kaytarırdık derslerden. Dans çalışmamızın büyük çoğunluğu müzik dinlemekle ve sohbet etmekle geçerdi. Hazırladığımız oyunlarda hiç benzemesem de Safinaz yaptın beni :) İlk derslerde sen hep uyudun ve bulaştırdın bu uyuma işini herkese... İlk kez sirke gittiğimde de sen vardın. Ne çok eğlenmiştik o gün... Sonunda sen bana sarılıp iyi şanslar dilemiştin. O yöne doğru kaymamıştı aklım da hatırladım işte birden nedensiz. Sessiz sinema oyunlarımızda sen uzunca bir süre Tango ve Cash anlattın ben uzunca bir süre anlayamadım :) Saatlerce özel birine özel bir hediye alabilmek adına gezdik durduk. Sonunda cam şişede içinde not olan bir anahtarlık aldık nedense içine bir şeyler yazacak cesareti bulamamıştım. Asıl değil de fotokopi olan biri beni çok kırdığında saatlerce telefonda konuştuk içimi rahatlattın, ağlamalarımı dinledin :) Tüm boş saatlerde ya da dersi boş hale getirebilmek için harcadığımız tüm zamanlarda şarkıların vardı. My All dan sıkıldık. Emma Shaplin e bayıldık :) Bir şarkıyı senden dinledikten sonra başkalarından dinlemek kesinlikle keyif vermedi. Bizim evi sesinle dolduran yalnızlık senfonisi hala kulağımda... Keşke kaydetseymişim diyorum ama bir ara yapalım kaydedelim ben de canım sıkıldıkça dinleyeyim :) Şimdi çoook uzaklarda konserin var ve ben gelemiyorum seni dinleyebilme şansım yok ama en yakın zamanda ne kadar yakın bir zaman bilmiyorum ama konser için davetiyemi bekliyorum tabi gelebileceğim bir şehirde ülkede olması gerek :) Ben de seni özledim cevap yazayım dedim mesajına abarttım galiba cevap yazma işini... evet evet yaz çabucak gelsin sen de gel sohbetimize kaldığımız yerden devam edelim ya da yine bir bad castle ve seğmenler parkı yapalım:)

elmalı kurabiye

2010-02-01T16:56:00.006+02:00

Sevgili Blog,
Benim mutfakla aram hiç yoktur. Babaannem elinde ben olanların yemekleri güzel olur der. Mutfak konusunda güvendiğim tek şey elimdeki ben!!! :) Bundan iki üç yıl önce özel biri için elmalı kurabiye yapmışlığım var o kadar. Ofistekileri kobay olarak kullanmıştım merak etmeyin herkes yaşıyor. Hazır çorbayı ben yaptım diye, annemin yaptığı pastaları yine ben yaptım diye insanlara yedirmişliğim vardır. En kötüsü tarif istedikleri zaman ki kıvırmalarım oluyor. Kek yapmayı biliyorsun değil mi bildiğin kek işte onu yapıyorsun sonra arasına ve üzerine pasta kreması koyuyorsun. Eee krema yapmasını da biliyorsundur böyle işte kolay bir şey yaparsın sen de diyerek... Dün akşam da bildiğim tek şeyi unutmuş muyum deneyim diyerek elmalı kurabiye yaptım. Şekilleri çok güzel olmadı (fotoğraftakiler benim kurabiyelerim değil tabi ki)ama yine de ofisteki kobaylarıma yediririm diyerek aldım bir tabak yanıma. Babam bir kaç hafta önce arabamla kaza yapmıştı arabayı ancak bugün sabah servise bırakabildim. Tabi elmalı kurabiyelerim de arabada kalmış. Ehh arayıp söyledim serviste benimle ilgilenen Esra Hanım a arabada kurabiye unutmuşum, ben yapmıştım yerseniz mutlu olurum diye... (söylemedim ikinci deneme olduğunu:) Bir kaç saat sonra da aradılar ellerinize sağlık, çok güzel olmuş arabanızın işlemleri de bir hafta sürer diye.
Öğleden sonra Aslım geldi. Bu yıl yeniden sınava girmeye ve eğer mümkün olursa psikoloji okumaya karar verdim. Babama kalsa inşaat mühendisliği okumalıyım!!! İnsanın arkasını toplayan, sınav başvurularını, tarihlerini hatırlatan bir dostunun olması süper. Aslım ösys başvuru kitapçığı almış gelmiş. Ayın 12 sine kadar başvurumu yapmış olmam gerekiyormuş. Bugün, facebook kullanan ama artık bu hesabı kapatmak gerekir diye düşünen biri olarak sırf eğlence olsun diye Aslı ya facebook hesabı açtım. Aslı bu kültürden kendisini uzun bir süre uzak tutmayı başarabilmişti ona facebook u tanıtırken baya bir eğlendim, eğlendik, bol bol güldük :) Konu Aslı' yken ya da Aslı varken gülmemek mümkün değil galiba. Aslı aslına döndü artık ve ben bu duruma çok seviniyorum :)

sinema :)

2010-01-30T14:13:00.020+02:00

Salı günlerini sinema günü ilan edip iki haftadır her salı yeni bir film izliyoruz. Filmleri Ayşe seçiyor bu haftaki film seçimi bana ait olacak çünkü iki filmi de beğenmedim. İlki Sherlock Holmes. Çocukluğumda okurdum Sherlock Holmes Hikayelerini merakla ve heyacanla gittim. İngiltere havasını fazla abartılı buldum öyle ki izlediğim filmin korsan olma ihtimalini bile düşündürdü, anlamayanlar olabilir diye bol bol açıklamalar içeriyor (hani yanlış anlaşılmasın çok zekiyim ben hepsini anladım demiyorum ama açıklamalar abartılı olmuş) ve ikincisinin çekileceğinin sinyalini dizi modunda bu kadar açık vermeleri de çok hoş olmamış. İkinci film Ejder Kapanı. Film fragmanını bile izlemeden gittim. Dexter izleyen var mıdır bilmiyorum ama benim bir kaç bölüm izlemişliğim var. Bu da filmin senaryosunun nereden geldiğini anlatıyor. Zaten kanlı, cesetli, işkenceli filmleri de pek sevmem. Duygusallığın olmadığı film, film olmaz deyip Matrix in sonuna bir öpüşme sahnesi konulabiliyorsa bu filme de konulur :) Filmde uçma sahnesinden de önce en gereksiz bulduğum sahne... Her şeye rağmen sinemaya gidip o yoğun patlamış mısır kokusuna inat film izlemeyi seviyorum. Bu arada bir de evde film izledim. Sandra Bullock u çok seviyorum. İzlemediğim filmi kalmamıştır diye düşünüyordum bir tane varmış. Proposal. Gerçekten eğlenerek izledim filmi. Eh buradan sevdiğim film tarzı da ortaya çıkmıştır. Ama dedim ya film ayırmam Recep İvedik ve türevleri hariç tüm filmleri izleyebilirim.

gökyüzünden konfeti yağıyor :)

2010-01-28T17:43:00.007+02:00

Eskiden kar yağmasını okullar tatil olsun diye isterdim. Şimdilerde öyle bir faydası olmuyor hatta gelmek zorunda olduğum iş gelişlerini daha zahmetli hale getiriyor ama yine de çok seviyorum. Ofis ve ev birbirlerine yakın olduğundan yolun büyük bir kısmını yürüdüm. Bizim sokak trafikten felç olmuş. Her ne kadar ofistekiler karda arabayla gelmeyi profesyonellik olarak adlandırsa da arabasız geldiğime tekrar tekrar sevindim :) Bizim asistan her zamanki gibi geç geldi. Ehhh bu kez kar var haklı sebebi. Yaklaşık dört yıldır bizimle çalışıyor toplasan 2-3 ayı geçmez zamanında geldiği. Her güne de bir bahanesi vardır. Onun otobüs, dolmuş maceralarını uzun uzun, anı anına anlatmasından sıkıldığımdan sormuyorum artık neden geç geldiğini. Arada sırada o başlıyor anlatmaya geç geldim ama uyuya kaldım sanmayın bizim otobüsü korsanlar kaçırdıya varan hikayelerini... Bir de sürekli hastadır. Özcan Abi bu kızı alanın hastanesinin olması şart, 365 günün 65 günü sağlam geri kalan günler hasta diyor. Nilüfer in gaflarından örnekler vereyim. Bir telefon bağlıyor:
- Hale Hanım sizi SANDAL Hanım diye biri arıyor
- Yok canım öyle isim olur mu?
- Valla ben de anlamadım ama SANDAL diyor iki kez sordum.
Arayan Handan Hanım dır.
Ya da biz ziyarete gelen makine firmalarını mühendisler olmayınca broşürlerini alıp geri göndeririz.
Kapı çalar Nilüfer ŞİNASİ MAK dan geliyorlarmış ne yapayım.
- O de ne ya aman neyse al broşürünü gönder
Gelenin broşürü falan yoktur çünkü o Finansbank tan gelir :)
- Nilüfer kombi kaçta yanıyor?
-6 da düşüreyim mi?
- Eh daha fazla üşümemizi istiyorsan düşür bakalım diyoruz ve gerçekten daha çok üşümeye başlıyoruz 3 e almış çünkü :)
Bu aralar nişanlı ve mutlu ve daha fazla Leyla. Kargolar yanlış adreslere, fakslar yanlış numaralara...
Kar tekrar başladı akşam kuzenlerle evin önündeki parkta kartopu oynamayı planlıyorum umarım kabul edilir bu isteğim :)

duvar

2010-01-26T16:20:00.004+02:00

Ben çiçeklerden fazla anlamam. Gülleri fazla güzel, narin göründükleri için sevmem. Adı adıma benzediğinden favorim laleler ve çok güzel koktukları için nergisler. Ama onlar da her mevsim olmuyorlar malisef. Neyse sevgili kardeşim, benim o kadar bana niye çiçek gelmiyorrr yazımın üzerine çiçek göndermiş ofise doğumgünümde. Cam bir vazoda beyaz yeşil yapraklı bir çiçek. Arayıp teşekkür ediyorum ve sormayı da unutmuyorum kardeşim biliyor musun bu gelen çiçeğin adı ne? Sessizce ve çiçekten anlamayan birine çiçek gönderdiğine pişman olmuş gibi onlar orkide :) Evet ben biliyordum zaten bu çiçeği! ve çok sevdim. Neyse, Ekim sonuna kadar yaşadı orkidem. Bir kaç haftadır tekrar açmaya çalışıyorlar bir kaç tane tomurcuk var yeniden açmalarını bekliyorum sabırsızlıkla. Özcan Abi de bayıldı bu duruma eşine bir kere çiçek alıp bütün yıl almamayı düşünüyor :)
Benim duvarlarım yok sanıyordum ama göremediğim bir inşaat alanı varmış içimde. Yeni yeni duvarlar örmeye başlamışım sessizce. Sanki biriktirmişim de tek tek taşları şimdilerde üstüste koyuyormuşum gibi. Keskin çizgileri, girilmez kapıları olanlardan olmadım da korktum hep bir şeylerden. Yeni yeni büyüyorum ve anlıyorum korkularımı çoğu zaman da kendimin abarttığımı... Şimdi toplumun duvarlarından bahseden bir kitap okumaya başladım. Leyla Navaro- İki Boy Ufak Pabuç. Aslında blog yazanlardan aldığım bir öneriydi Leyla Navaro. Tavsiye edilen bu kitap değildi de kitap arkasını okuyunca büyük bir merak uyandırdı. Kitap arkası diyor ki...
... ve Külkedisi kaçarken, pabucu ayağından fırladı. Ertesi gün Prens, ayağı bu pabuca sığacak genç kızı aramaya koyuldu. Ülkenin tüm kızları, Prens tarafından beğenilmek için, ayaklarını daha ufak hale getirme çabasına giriştiler.
İşte o gün bu gündür kadınlar, ayaklarını, erkekler tarafından belirlenmiş kalıplara sıkıştırmaya çalışır, böyle yaparak erkeğin " Prensesi" olacaklarını düşler dururlar. Zaman geçtikçe topallamalarının sebeplerini sürekli kendi eksikliklerinde arayarak... ve "Pabuç" un ne denli geçerli olduğunu hiç sorgulamadan...
Erkekler ise ellerindeki " ayakkabıya" (veya düşlerindeki kalıba) "ayağını" (kendini) sıkıştıracak kadını arar; "ayağı sıkışmış" bir kadının ne denli gerçek, ne kadar huzurlu, mutlu olup, mutlu edebileceğini bile sorgulamadan...
Ve birlikte yalınayak yaşayabilmenin özgür keyfinden habersizce...

kahve evi

2010-01-22T17:11:00.006+02:00

Sevgili Blog,

Bu hitabı sevdim ben böyle yazmaya devam edeyim. Lise zamanımdan Kızılay da çok sevdiğim hatta belki de tek bildiğim Kahve evim kapanmış simit sarayı olmuş. Okul bittikten sonra da tek başıma da olsa ara ara uğradım kahve evime, herkese ve her şeye olduğu gibi mekanlara da bağlılığım tam. İçeri girdiğinizde kahve kokusunun hakimiyetine teslim olurdunuz. Meşrutiyet caddesinde sevimli bir yerdi, esmer toz şekerlerin bulunduğu ahşap evden şekerliklerle oynamayı içinde sondaj yapmayı da severdim. Çok ağlamışlığım ya da çok ağlayan dinlemişliğim var kahve evinde. Garsonları da çok kibardı ağlayana kağıt mendil yetiştirirlerdi hemen (: Belki de cafe açma hayalim ilk orada başladı. Evet günün birinde burası benim olsun ya da böyle bir yerim olsun dediğimi bile hatırlıyorum. Eskiden daha büyük hayallerim daha renkli rüyalarım vardı sanki... Şimdi rüyalarımda çek senet görüyorum onu da hatırlamıyorum da dinleyenler anlatıyor. Geceleri çok konuşurmuşum ben dinleyip dinleyip sabah anlatıyorlar. Ama sorulara cevap vermiyormuşum bu duruma sevindiğimi gizleyemem. Efe de konuşuyor uykusunda ama ne dediğini anlamıyorum, diş gıcırdatıyor ve bu yaşta horluyor... Bunlara rağmen oda arkadaşımdan hiç şikayetçi değilim ama o babam olmadığında annemle uyuyup beni terk ediyor :)
Yarın uyandığımda her yer bembeyaz olacak...

eskiler yeniler

2010-01-18T17:25:00.004+02:00

Sevgili Blog,

Bugün hava çok güzeldi öyle güzeldi ki saçma bir bahane uydurup dışarı attım kendimi :) Tam benlik bir hava Ankara nın donduran ayazı yok, hafif bir güneş üzerinde mont olmasa bile üşümezsin bu havada. Aylak aylak fazla da uzaklaşmadan dolandım durdum, uzun zamandır bu kadar sorumsuz gezmemiştim sanki, canım hiç ofise dönmek istemedi :)
Geçenlerde kardeşlerle toplanıp şarkılarda yanlış anladığımız sözleri döktük ortaya baya eğlendik. Mesela Bedri Rahmi Eyuboğlu şiirinin birinci kısmından yapılan Karadut şarkısının bizim Ercan Abi ye yazıldığını sanıyormuş Ayşe! Şöyle ki dilim Ercan, bizim Ercaaannnn, dişim Ercannnn... Ya da benim uzunca bir süre Sezen Aksu' nun Hadi Bakalım şarkısında Yerimiz mi dar yoksa yerimiz mi dar "Ne Var" demesini "Nebahaaat" olarak anlamam ve her seferinde nerden çıktı şimdi kim bu Nebaahaat demem!!! Ya da Tut ki karnım acıktı anneme küstüm deki "Tutki" nin bir dadı olarak hayal edilişi ve Sezen Aksu' nun şarkısında Tutki adındaki dadısına seslenişi!!! Bu liste uzun da böyle yazınca o kadar da eğlenceli olmadı bizden dinlemeniz gerek...
Uzunca bir süredir anneme sana araba kullanmasını öğreteceğim diye söz veriyorum. Hadi bir deneyelim diye boş bir pazar yeri bulduk ve annem geçti direksiyonun başına. Annemin pratikte çok şeye ihtiyacı olduğunu biliyordum ama teoride de baya bir şeyler okuması şartmış. Araba kullanma kılavuzu gibi bir şeyler. Neyse anne bu gaz bu fren hadi gaza bas tamam yeter şimdi bir duralım. Eee ama duramıyoruz annem ayağını frene basıp basıp geri çekiyor. Anne bassana diye bass bass bağırıyorum o da basıyorum durmuyor bu araba diye bağırıyor ama onun ayağını pedalın üstünde tutması gerektiğinden bile haberi yok. Bu arada ben hep anne merak etme çabuk öğrenirsin bu otomatik araba yapacağın fazla bir şey yok diyorum. Sonra şimdi vitesi geri alalım dedim. Annem yaaa niye vites değiştiriyorum hani bu araba otomatikti dedi (ses komutuyla çalışan bir araba gerek anneme o bağıracak " GERİ" diye araba da gidecek:) ve ben anneme araba kullanma öğretme işini profesyonellere bıraktım.
İki Pazar dır çalışıyorum hiç sevmedim bu pazar günleri çalışma olayını umarım devamı gelmez. Bazen babam istifa edeyim diye baskı mı uyguluyor diye düşünmüyor değilim. Aaa bu arada babam eve yeni adetler getirmeye başladı. Çok geziyormuşuz ve hiç gezemiyor taklidi yapıyormuşuz!!! Bir ajanda tutacakmış yazacakmış hangi gün eve geldiğimizi hangi gün gelmediğimizi üçümüz için ayrı ayrı liste tutacakmış. Bu arada bu yeni sistem öss yi andırıyor. Şöyle ki 3 şehiriçi gezisi 1 şehirdışı gezisini engeller & 3 aile ziyareti 1 şehiriçi gezisini götürür gibi... Böyle bu aralar dışarı çıkabilmemiz matematiğe bağlandı :)

sıkıldım

2010-01-09T17:22:00.005+02:00

Son zamanların en büyük toplantısı yapılıyor içeride ve ben çok sıkıldım. Sıkıntıdan yazdığım yorumları kaldırmaya çalıştım ama daha kötü oldu anladım her şeyi silemiyorsun izi kalıyor mutlaka... Keşke yanımda bir kitap bulunsaydı bizim karşı komşunun attığı kitaplardan bahsetmiş miydim bilmiyorum... Bahsetmedim herhalde evlerinde yer olmadığı için koli koli bir dolu kitabı kapının önüne koymuşlar ve kapıcının atmasını bekliyorlar. Yeni çıkan kitaplar bile vardı hepsini aldım bizim ofise Tnt nin bi hizmeti var arıyorsun bir gün belirleyip gelip kapından alıyorlar sonra ihtiyacı olanlara düzenleyip dağıtıyorlar. Neyse kendime ayırdığım orjinal bir Harry Potter kitabı vardı bağışlamadıklarımın içinde... Onu okumaya başladım şimdi aslında sürüklemeye çalışıyor kitap da benim ingilizcem bu aralar süreklenmeye gelmiyor galiba... Evde aile boyu herkesin elinde bir Harry Potter. Efe nin favorisi Sırlar Odası aylardır ilk 50 sayfayı okuyor. Ayşe seriyi tamamladı. Şeker Portakından sonra o tadı başka hiç bir kitapta bulamadım diyerek okuma hayatına ara vermişti Harry Potter dan 7 kitap okuyarak Amerika yı keşfetti :) (Eminim kızacaktır bana :)Ben de Efe gibi uzun süre ilk 50 sayfayı okuyacağım herhalde.

(U)mutlu Yıllar =)

2010-01-04T18:31:00.006+02:00

Sonunda yazabiliyorum. Özel günleri seviyorum, sevmeyenleri sevmiyorum ama sırf bu bayramlar ve sene sonu sene başı nedeniyle iş telefonumun sürekli çalmasını, günlük işlem hacmimin katı katı artmasını hiç sevmiyorum. Yeni yıl yaklaştığından beri nefes tutarak bir oraya bir buraya yaprak misali savrulan halimiz henüz yere konamadı. Rüzgarla birlikte dalgalanmaya devam ediyoruz...
31 Aralık ta son vergi ödeme şanssızlığını saymazsam bütün işlerim yolunda gitti. Son görevim Efe için özel sipariş ultra flash adında mavi uzaktan kumandalı az gürültülü bir yarış arabası almaktı. Ya o kadar insanın ne işi olur Panora da... Erken saatlerde evinizde oturup annenizin, eşinizin hazırladığı özel yemeklere başlamış olmanız gerekliydi... Zor bela kendimi bir kuaföre attım ki o sırayı beklesem yeni yıla kuaförde girebilirdim. Neyse ki şanslıydım dedim ya tanımadığım bir dolu insan sırasını bana verdi ve 20 dakikada çıkabildim. Babanın bir saat süren yılbaşı konferansını dinledikten sonra Yaşamkent e doğru yola koyuldum. Canım arkadaşım Yasemin nin evindeydim :) Yeni evine taşınalı daha iki gün olmasına rağmen bizi davet etti ve keyifli bir yılbaşı akşamı geçirdim. Uyumak üzere yola çıktığımda saat 4 tü. Kuzenler uyumamış beni bekliyorlar biraz da onlarla takılıp yatağa... Tuttuğum dileği hatırlayamıyorum ama iyi bir şey ve genel bir şeydir herhalde...
31 Aralık iyiydi de ertesi gün biraz kırgın geçti. Çok fena üşütmüşüm ve aldığım milli piyango biletlerine amorti bile çıkmamış şanslı olduğumu düşünmüştüm oysa... Öyle olduğumu düşünmeye devam edeyim bari belki bir işe yarar.
Dün Eren ciğimle görüştük. Diyet, spor ve bilumum terk eden erkek arkadaş muhabbeti yapıp hoşça vakit geçirdik.
Son olarak herkesin dileği gerçek olsun diyorum ama bazen de ya dilekler çakışırsa diye de korkmuyor değilim. O zaman da daha çok isteyenin ki gerçek olsun diyorum. Herkese mutlu sağlıklı güzel yıllar diliyorum :)

bana paralel başka bir ben

2009-12-29T22:53:00.006+02:00

Artık ben yokum oynamıyorum demek istiyorum. Gerçekten de sıkıldım oynamaktan büyümek istiyorum herkes büyüsün istiyorum... Niye ben hep en çok düşünen kısımda duruyorum bu yeri çok mu benimsediğimden, bu rol bana çok mu yakıştığından, oynayacak başka bir rol olmadığından mı ya da bu seçimi hayatın en başında mı yaptım ya da belki de öğretildim... Çoğu zaman sevdim durduğum yeri de bu aralar rahatsız ediyor, kırıyor beni geçer herhalde...
Bu ara paralel evrenler hikayesine takılı kaldım. Vazgeçtiğin her seçim için o yolda ilerleyen başka bir sen... Birbirine paralel ama tamamen farklı hayatlarda bir dolu sen. Belki de düşüncesiz bir ben de vardır bir yerlerde...

Güzel Cumartesi

2009-12-28T10:16:00.005+02:00

Cumartesi günü Laz Bakkal ın Ankara şubesindeydik sanki. Laz Bakkal yazmıyordu tabelasında ama Gazi Mahallesinde herkes orayı Laz Bakkal olarak biliyormuş. Marketin önüne mutfağa benzer camlı bir yer yapıp önüne de iki masa koymuşlar. Market sahibi balıkları temizliyor eşi pişiriyor. Kolanı gidip market dolabından kendin alıyorsun. Çatal bıçak yok titreyerek elinle yiyorsun özenle hazırlanmış hamsi tavanı... Salaş ama bir o kadar temiz. Eryaman a şube isteyenler, oturanlar kalkanlar evlerine pişmiş pişmemiş paket götürenler var. Bizim Laz Bakkalın çok fazla projesi var yaza ne yapılması konusunda. Balık sonrası tatlı koska helva :) Doğal, sevimli havaya rağmen sıcak bir yer :)
Öğleden sonra Avatar ı izledim. Yer bulmak kolay olmadı. Üç boyutlu olduğu için her sinemada tek salonda gösteriliyor. Aslında ön yargılıyımdır ben çok beğenilenlere. Best seller kitaplara, filmlere de hafif bir alerjim vardır nedendir bilmiyorum. Film çok fazla reklam almış reklamlarla birlikte üç saati geçti ama izlerken hiç bitmese dediğimi biliyorum. İkincisi, üçüncüsü ya da versiyonları çekilen filmleri de sevmiyorum ama kararsız kaldım bir tane daha olsa izlerdim galiba:)

Yeniden Merhaba

2009-12-23T19:07:00.005+02:00

Sevgili Blog,

Sonunda döndüm. Kağıt kalemin yerini tutmuyormuş dedim ama ofiste gün içinde gizli gizli yazabilmek aklıma gelenleri daha ağır bastı şimdilerde... Ne kadar sürer bilemiyorum. Canım arkadaşımın hazırladığı güzelim sayfa düzenim kayıplara karışmış anlamadım neden. Peri kızı büyütmekle meşgul olduğu için isteyemiyorum yenisini şimdilik bununla idare edeceğiz. Yıl bitiyor bir kar tanesi bile göremedim. Kasvetli karanlık bulanık günler var Ankara da. Geçenlerde yine büyük bir hata yapıp asker uğurlamaya gittim. Aştiye 23:00 itibariyle girip hiç park edemeden 01:30 itibariyle çıkabildim. Artık sözüm olsun oğlum olsun ne yemin törenine ne askere uğurlamaya gitmeyeceğim diyorum ama büyük de konuşmamak gerek. Ben yokken neler oldu? Hepsini birbirine bağlayamayacağımdan korkuyorum şöyle böyle deyineyim gitsin.

Bu ara bir kandırmacadır gidiyor. Kimse kimseye karşı dürüst değil. Söyleyemiyorlar ne düşünüyorlarsa en masumu korkaklar kırmaktan incitmekten belki kaybetmekten korkanlar ama diğerleri kadar ortaklar suça.
Yeniden tango ya başladım, sanmayın bir eş buldum şimdilik sevgili kuzenim ve ben eşsiz eşsiz takılıyoruz bakalım nereye kadar gidecek.
Sonunda nihayetinde ve bu anlama gelen ne kadar sözcük varsa bir pasaportum oluyor. Başarıp da alabilirsem ki beni riskli grupta görüyorlarmış en yakın zamanda bir İngiltere vizem olacak :)
Elmayra aşık oldu. Tecrübelerime ki bu konuda onlara hiç güvenmemem gerek ama yine de dayanarak eziyettir dedim dinletemedim :) Ama o ablasından akıllıdır.
Efe kağıttan Noel Baba yapmış. Ayşe ofise götürebilir miyim duvarıma asarım dedi. Efe cevap vermeden bana baktı sen almak ister miydin? Hiç kimsenin değil de Efe nin birinci gelen adamı olma durumumu seviyorum. İkinci gelenler bu durumu çok kıskansalarda :)
Okuyan okumayan, bilen bilmeyen hoşçakalın şimdilik bu kadar olsun :)

susmak

2009-10-28T21:59:00.006+02:00

Susmak tepkisiz kalmak ya da olmamış, duymamış, görmemiş gibi davranmak bu ara herkesin favorisi biliyorlar aslında beklenildiğini ama yine de nedense çıkmıyor sesleri...

happppşuuuuuu

2009-10-12T14:28:00.009+03:00

Dün Dilekom a kahvaltıya gittik. Zeyno büyümüş pıtır pıtır yürüyor. Elinden tutup bütün evi gezdiriyor. Oyuncakların düğmesine basmaya kendi gücü yetmiyor parmaklarımızdan tutup düğmelere bastırıyor. Saçına saçıma tokalar takıp herkese gösteriyor. Şimdiden aynaları çok seviyor. Uyutmak için kullanılan nevresimi görür görmez başlıyor ağlamaya... Sırayla kuş ne yapıyor, kedi ne yapıyor, köpek ne yapıyor denildiğinde başlıyor taklitlerini yapmaya. Sırayı farklı söylersen karıştırıyor, ezberi bozuluyor. Çorapla olduğunda mutfağın karolarında kayıp düşüyor poposunun üstüne. Uykusu olmasına rağmen direniyor, tüm pili bitene kadar yürüyor, oyuncak telefonun ipinden çekip gel gel diye telefonu çağırıyor, hoşçakal diyene bir güzel el sallıyor... Ben ablasıyım diyorum Dilek ısrarla teyzesi diyor. Hale Teyze!!! Adımın sonunda "teyze" olması garip geliyor kulağıma alışırım herhalde...

Grip olmaktan, hapşurmaktan, burnumun kıpkırmızı olması durumundan nefret ediyorum. Düğün düğün gezerken çok fena üşütmüşüm. Eve gidip yatmak istiyorum ama gidemiyorum annem bütün anahtarları evde bırakıp çıkmış, eve girebilmek için Elmayra nın dönmesini bekleyeceğiz...

mutsuz insanlar ordusu

2009-10-09T13:05:00.005+03:00

Kimseyi mutlu edemiyorum. Ya da o an için mutlu oluyorlar da bu mutluluk çok kısa sürüyor. Herkes bir şeylerden yakınıyor, o olmayınca öbürüne bu olmayınca diğerine takılıveriyolar, olanların kıymetine değil de olmayanların olmayışlığına kapılıyorlar. Aslında kurtulmam gerek insanların dertlerini kendime de dert etmekten. Zamanla yaptıkların görev olarak üzerine yapışmaya başlıyor. Artık onlar için bir iyilik yapmış olmaktan çıkıyor yapmadığın zaman kötülük yapmış oluyorsun sanki. Böyle bir şey ben de anlamadım kimsenin anlamasını da beklemiyorum ama artık mutsuz insanlar görmeyi istemiyorum. Dedemin aldığı bir kutu çikolata hala günlerce mutlu edebiliyor beni. Gerçi o özel bir çikolata rahat 25 yılı var ben kendimi hatırladığımdan beri dedem beni ne zaman görse çıkartıyor cebinden her zamanki çekmeceli kırmızı kutuyu. İki gün önce Ankara daydı. Onları karşıladığımda arabaya biner binmez sıkıştırmaya başladı anneannemi hadi versene kızın çikolatasını :) Yaşlanmış dedem, denge problemleri var bir baston taşıyor artık, hafıza problemleri de var ama yine de unutmuyor benim payıma düşen kırmızı kutuyu. Sıkıntıdan dertten hastalıktan stresten ağlanan bir duvar değil de mutluluktan ağlanan bir duvar olmak istiyorum. Herkes iyi haberler versin her şey yolunda ve eğlenceli gitsin istiyorum. Bu eğlence takıntım yüzünden adımı gezintiye çıkardı Artuğ bir gün de evde oturalım diyor oturmayalım bence hep gezelim. Dün bir düğündeydim. Çok eski bir arkadaşın düğünüydü ortaokul zamanlarından kalma bir kaç arkadaş vardı benim masamda biraz sıkıldım ama mutlu bir gündü ve herkes gülüyordu...

benim çocukluğum güzeldi

2009-09-15T16:38:00.007+03:00

Bugün yaşadığım birkaç tesadüfle tekrar çocuk olmak istiyorum. Annem pazara gittiğimizde bulduğu ilk tezgahtan kırmızı- turuncu bir aluç alıp takardı boynuma. Bütün pazarı onunla geçirirdim. Şimdi anlıyorum annem onu rahatsız etmemem adına yapardı bunu. Bugün o noter senin bu factoring benim gezerken karşıma çıktılar aldım hemen hem kendime hem de Efe ye… Sonra bugünkü aşti seferinden dönerken bizim sokaktaki berber çıkmış dışarı elinde eldivenler bir poşet yeşil ceviz temizliyor. Bayılırım yeşil cevize hemen temizleyip bana da verdi. Herhalde 10 yaşıma kadar parmaklarım boyalı gezdim yeşil ceviz aşkına. Şimdilerde sakin bir halim olduğu için kimse inanmaz çocukluğumda Hale geliyor diye insanların kaçtığını. Dokuz aylıkken yürümeye başlamışım annem en çok benden çekmiş. 1 yaşında kazana düşüp kolumu yakmışım. İyileşene kadar annem geceleri kolumu havada tutmuş hala duruyor o yanığın izleri. Tam üç kez kolumu kırmışım. İkisini hatırlamıyorum da birinde ilk kez İstanbul daydım merdivenlerde otururken eksik kalan bi korkuluğun gazabına uğrayıp bir kaç kat uçmuştum. Düşündüğümde o uçuşu hala bir yerlerim acıyor sanki. Biz Amasya dayken mahallede her akşam Dokuz Taş oynanırdı ve ben her akşam kafam kanayarak eve dönerdim. Babam ilk bisikletimi ilkokul zamanlarında almıştı galiba kırmızı bmx marka ve o zamanlar bana baya büyük olan bir bisikletti. (büyüyünce de kullansın) Yokuş aşağı kendimi ve bisikleti bırakarak öğrendim pedal çevirmeyi... Bisiklet kazalarım da çok ünlüdür şimdilerde bu yerini yaptığım araba kazalarına bıraktı. Aynı hafta içinde dört kaza haberi ile babamın sonunda sen bu araba kullanma işini bırak dediğini hatırlıyorum. Bir akşam eve dönüyoruz babam ısrarla hadi beraber gidelim yağmur yağıyor diyor. Ben de ısrarla arabamı bırakmıyorum ve olan oluyor. Radyo da o zamanlar beni etkileyen şimdi hatırlamadığım bir şarkı çalıyor oh yağmur da var gözlerimi kapatıp kafamı koltuğa yaslıyorum yasladım derken öndeki arabaya çarptım tabi babamın dilinden uzun bir süre kurtulamadım! Yanlış anlaşılmasın bildiğiniz ve sürekli gördüğünüz bayan şoförlerden değilim kesinlikle.

Hiç susmadan sürekli konuşurmuşum adımı gürültü makinesi koymuş büyük amcam... Hala der gürültü makinesi ne o hiç sesin çıkmıyor? Babamın köy evindeki bütün ağaçlara tırmanıp ağaçlarda konserler verirdik köy halkına. O zamanlar tek zorlandığım ağaç arka bahçedeki kiraz ağacıydı. Tırmanacak küçük dalı hiç yoktu ve kirazlara ulaşmak o kadar uzun bir yolculuktu ki... O ağacı en son gördüğümde bu muydu benim en uzun ağacım demiştim. Canım Esram zeytin çekirdeklerini yutardı hep ben deneyip başaramazdım o zaman o benim çıkardığım çekirdekleri de yutardı :) Köyün garajında uçak kayışından yapılmış tahterevalli salıncağımız vardı ve garajın tavanını görene kadar yükselirdik. Eski su deposu kaydırağımızdı. Kimse merak etmezdi saat dolunca pasaklı pasaklı da olsa eve döneceğimizden emindiler çünkü. Babannem bez bebekler yapardı bize, iskeletini oluşturan odunları ve saçları için mısır püskülünü biz arar bulurduk kıyafetler ve montaj ona aitti. Daha çok şey var aslında yazılacak şimdilik bu kadar olsun. Ben mutlu eğlenceli bir çocukluk geçirdim. Efe apartmanın garajında bisiklet sürebiliyor ancak ya da akşamları bir saat geçirdiği parklarda atıyor bütün enerjisini... Kesinlikle sitede oturmak gerekiyormuş bunu anladık.

diye

2009-08-31T22:41:00.009+03:00

Dün personellerimizden biri vefat etti. Henüz 33 yaşında yeni evli... Aslında o kadar yakınken böyle bir haber, nasıl olup da bu kadar uzak kalabiliyor insan. Gündelik sıkıntılarımızla o kadar başbaşa kalıyoruz ki bazen hayatın gerçeklerini kaçırıyor gibiyiz. Dertsiz hayatlarımıza kendi çapımızda aslında değersiz olan dertler katıyoruz. Bir sınav kazanamadığımızda, bir yere gitmek isteyip de gidemediğimizde, beğendiğimiz ayakkabının bir numara büyüğünün ya da küçüğünün olmadığı durumda ya da odamızın rengi istediğimiz açık lila değil de koyu bir lila oldu diye ya da babamız söz verdiği araba alma işini biraz uzattı diye ya da tartı da 1 kg fazla çıktık diye üzülmüyor muyuz ya da sırf bizim gibi düşünmüyor diye diğerlerine ya da bizim gibi sevemiyor diye karşımızdakine takılmıyor muyuz... O kadar büyük ya da bir o kadar sıradan planlarımız var ki gerçekleşmediğinde dünyanın sonu geldi sandığımız... Bugün bir bankanın genel müdürlüğünden aradılar kredi kartı başvurusunda bulunan bir personelle ilgili. Hakkında bilgi almak istedikleri vefat eden personeldi duvara çarpmak böyleydi. Bir insan hayata dair bir şey yapıyor ama şimdi yok onun bu planıyla o yokken sen karşılaşıyorsun... Belki de böyledir yaşamanın kuralı. Koşarsın hep bir şeylerin peşinden, yapmak istediklerin, beklentilerin, umutların hiç azalmaz. Bu gündelik hüzünler, telaşlar, sıkıntılar ya da mutluluklar olmazsa yaşadığını nereden anlayacaksın ki! Bu aralar tabi unutup gündelik hayatıma ne kadar sürede döneceğim belli olmaz ama rahat olmak istiyorum rahat olmayı diliyorum her konuda ve hepimize mutlu günler, huzurlu yıllar diliyorum :)

(u)mutlu :)

2009-08-29T23:59:00.011+03:00

Son bir kaç gündür ofisteki krizi saymazsak her şey yolunda. Umutlu ve mutluyum :) Bu gerçek bir mutluluk mu geçici mi henüz kestiremiyorum ama bu aralar ayaklarım yerden kesik :) Yarın da bu mutluluğun üzerine canım arkadaşımla alışverişe gidip biraz da suni mutluluk katacağız :) Aslında bence suni mutluluk değil ya adı öyle kalmış bu konu üzerine uzun uzun yazacağımdır. Basketbol maçı izlemeye gittik. Milli Takımımız ve Almanya. İçeri girerken kırmızı beyaz fular aldık hepimiz birimiz hariç. O atkı almayı tercih etti. Aldığı atkının bir tarafı Gaziantepspora aitmiş :) Yenildik ama yine de çok eğlenceliydi, önümüzde oturan borazan çalan amca da ayrı bir renkti hani... Ben basketbol maçı izlemeyi unutmuşum. Elmayra yıllarca basketbol oynadı. İlkokul üçte başlayınca haliyle uzun bir zaman da onun ve o basketbol topunun peşinden koştuk. Güzeldi o zamanlar her haftasonu maça giderdik. Sporcu dediğin disiplinli olur, sorumluluk duygusu üst düzeydedir derler. Nerdeee bizim sporcu da sorumsuzluk hat safhada gerçi kızamıyorum ona, onu bu hale biz getirdik. Antremana gider spor ayakkabılarını unutmuş peşinden koşup götürürsün. Maça gider bir telefon abla biz beyaz forma giyecekmişiz ben kırmızı getirmişim maç başlıyor elinde beyaz formalar düşersin yollara... Abla ben bir kafa yedim (sanki boks yapıyorlar) elmacık kemiğim çatladı haydiii hastaneye. Evin içinde yoğun bir bengay kokusu. Son yıl öss ye girilecek Elmayra turnuva turnuva geziyor... Ertesi gün sınavı var kitabı okulda gece bir yarısı okulu açtırıp kitap alan sensin :) Puanlar açıklanmış Elmayra nerede Kuşadasında tatilde... Dersanelerle konuşup ne tercih edelim diye koşan yine sen. Kardeşim bunlar bunlar oluyor buraları yazabiliriz ablaaa neden hukuk olmuyor? diye soran o :) aaa neden olmuyor ki!!! Elmayra öss ye girdiği gün basketbolu bırakır. Yeni hobimiz kurlardan kalsak da yan flüt çalmak. Yüklü bir ücret dahilinde bir flütümüz olur. (Aç parantez flüt alıcam :) bilen güler). Şimdi nerede kitaplığımızın tozlu raflarında. Kitaplık deyince aklıma geldi. Evde ufak çapta bir tadilat var annem eşyaların yerlerini değiştirip yenilerini alıyor. Uzun zamandır Efe yle odamı paylaşıyorum. Artık durumlar değişti Efe odasını benimle paylaşıyor. Annem benim olan tüm eşyaları atıp bana da yapacağını yapıp çilek mobilya dan ferrarili yatak odası takımı alıyor. Anlatırken odaya bunları alıp şunları atacağım diye, Hale nin yatağı kalacak ama diyor. Eh yatağımı da atsaydın bari. Beni gözden çıkardılar. Yeni odanın minicik bir kitaplığı var. Duvardan duvara bir kitaplığım olsa ne güzel olur. Kitaplarım annemin baş düşmanı onları mümkün olduğu kadar uzağa kaldırmak hatta bir kütüphaneye bağışlamak istiyor. Hala direniyorum bakalım ne kadar dayanabileceğim.

yazmak iyidir

2009-08-19T16:33:00.009+03:00

Son üç gündür ofiste bir şarkı geziniyor. Yeni çalışmaya başladığımız şirketin (bu aralar maşallahımız var bir haftada iki sözleşme imzaladık.) insan kaynakları müdürü Feride Hanım la yaptığımız sık telefon görüşmeleri sonunda ortaya çıktı. Hal böyleyken bizim ağzımızda da eski Türk sinemasından kalan Emel Sayın nın söylediği şarkı Feride Feride... Eski Türk filmlerini yüzüncü kezde olsa izlemeyi seviyorum. Günümüzde dahil pişirilip pişilip önümüze sunulan zengin erkek fakir kız ya da tam tersi hikayeleri seviyorum. Günümüzdekileri sevmiyorum da eskileri seviyorum. Bir anda trajik bir kaza sonucu kör olan Türkan Şoray ın aynı şekilde başka bir arabanın çarpmasıyla gözlerinin açılmasını ya da tutmayan ayaklarının tutmasını seviyorum. Ya da gözler bantlı bir hastane odasında bantlar açıldıktan sonra görüyorum görüyorum ya da duyuyorum çığlıklarını seviyorum. Hülya Koçyiğit' in yana doğru yatan koşuşunu, bir gecede saçların bembeyaz olmasını, Hulusi Kentmen' nin babacan duruşunu, filmin başında ayrılıp bedbaht, hastalık dolu özellikle verem ya da alkolik olarak yıllar geçirip yaşlandıklarında kavuşmalarını ya da kavuşamamalarını ve mutlu sonların seyirciye verilmiş yanak yanağa bir pozdan ibaret olmasını da seviyorum... Kezban Serisini ya da Hababam Sınıfını defalarca izledim. Ben böyle yazınca içinize televizyonkolik olarak düşmeyeyim. Neredeyse hiç televizyon izlemem. Ne magazin programlarından haberim vardır, ne yeni çıkan dizilerden, ne yeni çıkan yarışmalardan, ne de kliplerden... Pazar günü veya tatil farketmez kurulmuş gibi erken kalktığımdan sabahları denk gelirsem izlerim bu yeşilçam filmlerini. Çizgi film izler gibi :)

canım sıkılıyor

2009-08-18T15:56:00.009+03:00

Bugün canım sıkılıyor. Ofis son bir ayın yoğunluğunun üzerine sessizliğe gömüldü. Arayan yok, bir şeyler isteyen yok, gelen giden yok, kargo getiren Erkan bile gelmedi bugün... Aslında yapsan yapacak iş var da benim içimden hiç gelmiyor. Gerçekte ben bu havaları sevmiyorum galiba. Sonbahar benim mevsimim. Ofisin arka tarafındaki elçiliğin bahçesinde bulunan şimdi yemyeşil olan o büyük ağacın tüm yapraklarının kırmızı, turuncu, sarı olmasını izlemek çok keyifli... Cinnah dan aşağı yürürken dökülen sarı yapraklara bastığımda çıkan sesleri de çok seviyorum. Kışı da seviyorum kar yağsa her yer beyazlasa salonun tüm perdelerini açıp, ışıkları kapatıp camın kenarında elimde sıcak bir şeyler uzunca bir süre otursam. Ya da Efe yle dışarıda kardan adam yapsak ne zamandır o kadar kar yağmadı ama belki bu kez olur. Efe yi özledim... Kendi çocuğum olsa bu kadar sevemem galiba. Gerçi dışarıdan bakan herkes yaş farkının fazla olmasından dolayı beni annesi sanıyor ama... Bir gece hastanedeyiz kardeşlerden biri ayağını incitiyor annem onunla ilgilenirken Efe bana kalıyor. Doktorlardan biri Efe yi sevip boyu kaç yaşı kaç diye soruyor. Ben söylüyorum uzunmuş baya kim uzun babası mı diyor? Ben de yok babam o kadar uzun değildir diyorum bunun üzerine doktor ben çocuğun babasını soruyorum der!!! Ya da Efe yi almaya gittiğimde bütün arkadaşları Efeee annen geldi diye bağırıyor... Neyse ki Efe nin arkadaşlarıyla gittiğimiz tatilde artık onlar da kabullendi ablası olduğumu:) Efe babamın Fransızca hayranlığı nedeniyle 4 yıldır bir Fransız okuluna gidiyor. Fransızca bilen olmadığı için evde tüm konulara Fransız kalıyorsun. İlk başlarda çok eleştirdim bu Fransız okulu konusunu ama şimdilerde o kadar da yadırgamıyorum alıştım ve hatta sevmeye başladım. Bir ara denedim öğrenebilir miyim diye ama zor gerçekten bu yaşta öğrenilebilecek gibi değil. Kompliman seven bir kardeşim var. Bir kere her şeye teşekkür ediyor ve bu seni ve etrafındakileri şaşırtıyor. Beni giydirdiğin için teşekkür ederim. Ayakkabımı bağladığın için teşekkür ederim. Bugün hayatımda geçirdiğim en güzel gün. Senin gibi bir ablam olduğu için teşekkür ederim. Seni sevmek mükemmel bir şey bunu biliyor musun dediğinde onun istediği hangi şeyi yapmazsın ki. Soru sorma devri bitmedi daha. Cevapları da öyle bir çırpıda veremiyorsun. Şimdiye kadar sorduğu sorulardan örnekler vereyim. Soru 1: Neden iki tane gözümüz var? Her yeri daha iyi görebilmek için. Bir eliyle gözünü kapatıp ama ben böyle de her yeri görebiliyorum. Soru 2: Matematik ne demek? Eline bir hesap makinesi alıp bu matematik mi? Matematik ne demek nasıl anlatılır ki sonunda matematik bir ders deyip sorudan kaçıyorsun. Soru 3: Asansörlerde neden ayna olur? Soru 4: Neden yürürken elimizi de sallıyoruz? Soru 5: Neden geceleri ay yusyuvarlak oluyor da sabahları yarısı yenmiş gibi oluyor? Soru 6: Bir gün amuda kalkıyor. Bende hiç düşünmeden öylesine hani hep derler ya kafana kan toplanır yapma öyle dedim. Zaten beynimizde kan yok mu deyip doğruldu sonra şimdi kanlar aşağıya mı iniyor!!! Son soru: Efe evrim teorisini merak ediyor. Bizim atalarımız maymun mu? teori ne demek? Hala canım sıkılıyor şimdi bir yağmur yağsa da toprak koksa...

ismimi seviyorum

2009-08-17T18:50:00.014+03:00

İsmimi ve anlamını seviyorum. Keşke bir de öz Türkçe olsaydı daha çok sevecektim. Ayın etrafındaki ışıklı halka :) Gerçi bazıları benim ısrarlarıma rağmen ayın etrafında ışıklı bir halka göremediklerini söyleseler de ayın etrafında ışıklı bir halka var ve o hare değil hale... Melek figürlerinin başına koydukları hatta gözbebeğimizi çevreleyen parlak halka da hale:) Kim koymuş büyük dayım (babamın dayısı). Dayımı da çok severim zaten. Esas konu blog isminin nerden geldiği... Çok sevdiğim biri kaset hazırlamıştı ama şarkıların isimleri yazmıyordu. Çok dinledim o kaseti ve buna dayanamadı tabi... Yıllar sonra o kasetten bir şarkı aklıma takıldı ama sadece şarkıda bir kız olduğunu ve adının michelle olduğunu biliyorum. Aramalarım fayda etmedi. Acaba uyduruyor muyum diye düşünmeye başlamıştım. Sonunda sordum evet dedi öyle bir şarkı var hatta şarkıdaki kızın adı ve şarkının adı aynı. Beni şaşırtan cümle "şarkının adı senin adın" dı. Aldığım en büyük hediye galiba. Günün birinde belki okur bu yazdıklarımı tekrar teşekkür ederim o zaman ona hayatımı güzelleştirdiği için. Benim adımın geçtiği bir şarkı var he he çok mutlu oldum. Kıskanırdım hep isimlere yazılan şarkıları. Sözleri de çok güzel dinlemeyenlere tavsiye ederim.

biraz üzgün

2009-08-13T16:35:00.009+03:00

Varlığıyla hayatımdaki bütün boşlukları dolduran, ne derdim olsa ne sıkıntım olsa yanımda olan ve salsa ya gelmesi için yaptığım tüm ısrarlara rağmen gelmeyen arkadaşım hadi tangoya gidelim dedi. Perşembe akşamları tango zamanı diyerek başladık. Buraya kadarmış bugün de bu iş bize göre değilmiş diyerek dansı bıraktı:( En kötüsü kızamıyorum bile... Benim için birine kızmak, kırılmak, küsmek çok zor... (Bunu başaran biri var gerçi nefretimden korkun tamamen çıktı hayatımdan ama hala dönem dönem zorunlu durumlarda hayatıma girip beni sinirlendirebiliyor.) Kendi içimde küsüp kendi içimde affediyorum. Hatta benim için "hayır" demek bile çok zor. Birine "hayır" desem ki bu çok nadir olur, ya dönüp tamam diyorum ya da yapmadığım için kendimi suçlu hissediyorum. Neyse yapacak bir şey yok, sanırım sıkılmayacak bir eş bulmak çok zor. Hemen sıkılıyorlar. Salsa daki eşim, okulun son zamanlarında geç bulduğum ve iyi ki hayatıma girmiş dediğim nadir insanlardan biri, kabul etmeliyim ona da çok ısrar etmiştim altı ay dayandıktan sonra terk etmişti beni :) Başlangıçta ben de sıkılmıştım hatta ikinci hafta da bıraksam mı diye düşündüğüm olmuştu. Sonraları çok sevdim. Üzgünsem mutlu oldum, sinirliysem sakin oldum terapi etkisi yarattı :) Bakalım yeni bir eş bulana kadar dans hayatımıza bir noktalı virgül koyacağız. Son olarak Pinkerbel imin doğduğu günü tekrar kutlayayım. İyi ki doğmuşsun canım arkadaşım iyi ki varsın :)

tatil kısa sürdü

2009-08-08T12:04:00.011+03:00

Biz her yaz Çeşme ye gideriz. Sanmayın yazlığımız var! Çok uzun zamandır babamın yazlık alma projelerini askıda tutmayı başarabildik çünkü malum akraba eş dost bol... Yazlığımız olursa evde bize kalacak yer olmaz. Annem bu yaz ben değişik bir yer görmek istiyorum diye bastırıyor zaten onlar 20 gündür Kuşadası' nda değişik yer bizim başımızda patlıyor. Akdeniz e gideceğiz. Gitmeden önce annem soruyor baban gelmiyor mu o gelmezse biz de gitmeyiz ben onunla tatil yapmak istiyorum neden gelmiyor hep böyle yapıyor! Sanki gelse çok mutlu tatil yapacaklar iki gün sonra saçma, sudan bir sebep yüzünden tartışıp küsecekler huzur kalmayacak. Antalya da yaşayan uzak bir akraba tam size göre bir yer deyip bir yer ayarlıyor ki sormayın hiç. Yazacaklarım daha önce gidip de sevenlerin hoşuna gitmeyebilir. Umutsuz bir şekilde Pazar gecesinden otobüse biniyoruz kardeşim ve ben. Annemler de pazartesi sabah uçakla gelecekler onlarınki de yolculuk mu derken bizim bulunduğumuz koya gelmeleri öğleden sonrayı buluyor. İlk şoku hiç susmayan ağustos böcekleri yaratıyor. Sonra havuz yok. Bizimle ilgilenen kız hemen bir çözüm üreterek komşu otelin havuzunu (küvet desek daha doğru olur) kullanabilirsiniz diyor. Sahil de müzik yok. Saat 21 de hayat duruyor sanki herkes bungalov evlerine çekiliyor. Zaten geç saatte evine dönmek zorunda kalırsan ağustos böceklerinin, kurbağaların, kirpilerin, uçan adını bile bilmediğin böceklerin eşliğinde gardını yanına alarak titrek adımlarla hatta bir el feneriyle yolunu bulamayıp hep yan bungalova girmeye çalışabilirsin :) bunu ben hep yaptım nedense 306 yerine denediğim ilk kapı 304 dü. Gece yapacak bir şey olmayınca kardeşinin sana verdiği ilginç kitabı okumaya başlarsın gözün yerde bir şeye takılır amann o da ne örümceğe benziyor ama senin hayal gücün için fazla büyük. Panikle anneni ararsın aklına çantanda bulunan sinek, kene böcek ilacı gelmez hiç. Annen temkinli beni değil resepsiyonu arayın der. Gece yarısı elinde bir havluyla bir abi gelir. Bu arada ben abi diyorum annem amca diyor. Annem yaşlandığını kabullenmek istemiyor galiba. Büyük bir başarıyla örümcek odadan çıkarılıyor karşı bungalova kurbağa girmiş o bungalovda olmadığın için haline şükrediyorsun. Neyse bu değişik tatilde böyle deyip kabullenip Ankara ya daha erken dönebilmek için gün sayıyorsun. Hep kötü anlattım biraz da güzelliklerinden bahsedeyim deniz uzak olmasına rağmen çok güzel, temiz sen sürekli uyumak istiyorsun ama annenle tatilde olduğunu unutmamalısın çünkü sürekli ağzında tek bir cümle uyumaya mı geldik hadi denize girelim. Hadi girelim :) Sonra her ne kadar evine başka canlılarda girse bungalov evin çok güzel ilerde yaşlandığında buruşuk buruşuk eşini alıp 2-3 aylığına bir bungalov ayarlayıp yaşabilirsin orda hatta bir de bisiklet alırsın çünkü malum deniz uzak yaşlıyken yürümek daha zor olabilir yaşlıyken bisiklete binmek nasıl olur bilmiyorum. Benim dedem slow motion tabirine hakkını veriyor ama bence bunu gücü olmadığından değil de keyfinden yapıyor sanki o karşıdan karşıya geçerken günler aylar hatta mevsimler değişiyor sanki... Şimdi aklıma bir film geldi Nottinghill. Bu filmde en beğendiğim sahne o muhteşem şarkıyla Hugh Grant ın pazar yerinden yürüdükçe mevsimlerin geçişi... Konuya dönelim sabah kahvaltılarında verdikleri nar reçeline bayıldık döndüğümüz gün kavanoz kavanoz eve de getirdik. Efe ye göre her yer bayram yeri gibi. Hayatından çok memnun sürekli denize, komşu otelin küvetine girip duruyor. Bu arada bir bronzlaşmış ki abla çikolata gibi olmuşum di mi diye soruyor. Kesinlikle bitter çikolata gibi olmuşsun diyorum. Annemin okuduğu kitap üzerine Efe abla biliyor musun ben Mars tan gelmişim sen Venüs ten diyor sürekli :) Pazartesi başlayan tatilimiz Cuma sabahı alınan otobüs biletleriyle son bulacak eee daha fazla görülecek bir şey kalmadı bizim küçük koyda. Ömrümüzün en uzun yolculuğuydu galiba 8 saat yerine 11,5 saat sürdü. Geçtiği her şehirde mola veren ve yolcu değiştiren bir otobüse denk gelmişiz bunun üzerine yol tadilatı nedeniyle 45 dakika da köy yollarından gitmenin cezasını çektik. Son olarak Afyon da annenin komşularına verilmek üzere aldırdığı çifte kavrulmuş lokumlar yüzünden hain bir arı parmağını sokar. Kalan yol sızlayarak ve parmağının davul gibi şişmesini izleyerek geçer. Cumartesi ofise döndüm. Ben yokken ofis tam bir kaos yaşamış hala da devam ediyor...

vayyy be

2009-07-31T21:39:00.010+03:00

Ben neymişim neden her şeyden çabuk sıkıldığım gibi yazmaktan da sıkılmamışım... her şeyden ve herkesten sıkılabilirken insan neden yazmaktan ve okumaktan hiç sıkılmaz acaba? Az önce hesapladım 16 yıldır yazıyorum sımsıkı bantladığım kolilerin içinde 16 belki daha fazla defter biriktirmişim. Aslında kimseler yokken tam da zamanı eski defterleri karıştırmanın ama bir dağılırsam yakın zamanda toplanamam en güzeli onları orada bırakmak ve yenilerini üretmek. Yazma olayım hazırlıkta türkçe öğretmeninin günlük tutmayı; ödev vermesiyle başladı. Ona teşekkür etmem gerek çünkü sıkıldığımda, üzüldüğümde; kızgınlıklarımda, mutluluklarımda ve daha çok kırgınlıklarım da 16 yılda beni hayata bağlayan ne varsa yazdım hep yazdım hep geceleri yazdım hala yazıyorum...Düşündüm de öncesi vardı galiba... Eski oturduğumuz binada Tuşba adında bir kedicik vardı. Kedicik dediğime bakmayın dokunamam bile. Evcil hayvan olarak balıklarımız ve açık pencereden içeri giren bir muhabbet kuşumuz vardı. Konuşturana kadar canımız çıktı bir kuşun canım diyebilmesi o zamanlar büyük olaydı. Sonra balıklarımız oldu biz nasıl besleyeceğimizi öğrenene kadar hiç balık kalmadı. Aaaa ne güzel yiyor deyip bütün o renkli şeker gibi şeyleri suya atınca balık bu anlamıyormuş işte doyduğunu çatlayıverdiler, yeni gelenleri çatlatmayalım derken açlıktan öldürdük. Son minik beyaz balık da bizim evdeki Elmyra nin elinden kurtulamadı. Elmyra balığı suyundan çıkaydım kuyyurundan tuttum salladım salladım attım dedi ve evcil hayvan dönemini kapattık. (Tamam okuyan bilir bir de renkli civcivimiz vardı o hep civciv kaldı en iyisi bunu anlatmayayım.) Efe köpek istiyor ama herkes aynı anda hayıııırrrrr diye bağırırıyor hal böyleyken bu zaman alacağız çocuğum yok şehir dışından gelecek, hayır yeni bir eve taşındığımızda olacak diyerek çocuğu kandırıyoruz ve yakın bir zamanda da olacak gibi görünmeyen köpeğimize Efe istiyor diye tasma alıyoruz renk renk... Ben nereden geldim buraya... Tuşba ya geri dönelim. Tuşba adına zarflar gelirdi posta kutusuna eminim aşı zamanı, bakım zamanı ya da mama reklamıydı gelen ama bizi (Esin im ve beni- gerçi o zamanlar Özge ydi o benim için hayattaki en eski ama eskimeyen arkadaşım) sinir etmeye yetiyordu kediye bile bir zarf var şu posta kutusunda neden bize yok derken mektup arkadaşları bulmaya ve her yılbaşı her bayram kart atmaya başladım. Bu böyle devam etti zamanın birinde otelin birinde üç beş gün tanıdığım biriyle yıllarca mektuplaştım. Üniversite zamanı koptuk nerededir bilmiyorum gerçi bendeki adresine bir mektup yazsam gider mi onun eline geçer mi ben de bu şans varken gider. Ayşegül, Esra, Tuğba, şimdi yazılarını çok sevmediğim çok tanınmamış bi yazar...Tahmin etmişsinizdir kapalı bir koli de mektuplarım için var. Mektup yazmayı seviyorum. Hala deniyorum sevdiklerime görüşemediklerime forward edilmiş e-postalar atmaktansa bir şeyler yazıp göndermeyi ya da aldığım hediyenin yanına iki satır da olsa yazılmış bir not bırakmayı. Evet ben sözü değil yazıyı seviyorum. Yazmak, yazarak anlatmak her zaman daha güzel gelmiştir. Son mektubu yazan hep ben oldum. Vefalılık olayını abartıyorum bazen galiba. Lise bitmiş herkes bir tarafa dağılmış ilk bir yıl bir şekilde herkesten haberin var sonra azalıyor haberleşmelerin kim nerede ne yapıyor bilmiyorsun cep telefonun suya düşüyor bütün rehberin siliniyor ya da birileri artık oldukları yerde değiller. Zaman oluyor aklına takılıyor acaba ne yapıyor diye liseden gerçekten çok sevdiğin bir arkadaşın Eren. Eren nerede ne yapıyor en son çok fazla istemediği Ziraat Fakültesine gittiğini biliyorsun. Hala numarası olanlara soruyorsun hatta onlarla arada bir, arada bir değilde sene de bir görüşüyorsun Eren yok.... Ofiste canın sıkılırken ve dedektifçilik oynamayı severken o zamanlar, Eren i bulmalıyım diyorsun. Babasının adı gerekli önce eski milletvekili olduğunu biliyorsun onun adını bulmak çok zor olmuyor. Google a soruyorsun cevap veriyor. İşin zor kısmı 118 rehber den Ankara da 32, Kaş da 24 adet kayıt çıkınca başladı sanıyorsun. En iyisi üç- beş numara denemek tutarsa tutar tutmazsa sıkılıp bırakırsın. İlk aradığın numarada Eren karşında. Beni şaşkına çeviren anlardan biriydi... Ziraat Fakültesinden ayrılmış konservatuar bitirmiş her şey güzelleşmiş onun baktığı yerde. Şimdi çok sık olmasa da hala görüşüyoruz hep haberimiz var hayatlarımızdan. Yazdıklarımı okuduğumda konuların hafif dağınık kaldığını gördüm ama yapacak bir şey yok yazdıklarım her ne kadar bantlı bir kutuda olmasa da bu bir günlük... biraz daha dağıtmakta zarar görmüyorum ve salsa dan sonra iki hafta önce tango ya başladım hayatıma yeni bir renk geldi deyip tatile gidiyorum ben bu pazar :)

bizim evden nameler

2009-07-16T15:29:00.007+03:00

Bilen bilir biz çok kalabalık bir aileyiz, tam 6 kişiyiz evde bir de misafirimiz hiç eksik olmaz o yüzden koloni halinde yaşıyor olduğumuz doğrudur. Aşti ye yaptığım günlük, iki günde bir seferler de bu yüzdendir. Ya biri gelir ya biri gider hiç olmazsa kasa kasa elma, şeftali gelir onları almaya uğurlamaya giderim. Bu gönderilenler hiç bir zaman sana sorulmaz hangi saat alım için uygundur diye, onlar iyilik yapıp lütufta bulunurlar sen gecenin 2 si de olsa sabahın 5 i de olsa işin de olsa hasta da olsan hatta kar yağsa araban bozuk da olsa dahil gidip onları almakla görevli yegane insansındır. Otobüsün geliş saatini hep yanlış söylerler ya erkendir beklersin elma gelecek diye ya geç söylemişlerdir otobüs bir sonraki durağı İzmir e doğru yola koyulmuştur senin kutular içinde ya da otobüsler park halindedirler, şoförlerin fanila ile dolaştıkları gizli dünyasına misafir olmak zorunda kalırsın bunu kimse bilmez. Sen taşıyamazsın gönderilenleri mutlaka bir taşıyıcı tutarsın onlar da sağolsun yük ağırdı ben 10 dedim ama sen 15 tl ver anlaşalım derler her seferinde. Senin aldığın elma otopark parası, taşıyıcı parası çektiğin eziyet eklenince baya bir pahalıya mal olur bunu da kimse bilmez. Ha bu arada bir de bu gelenlerin dağıtım işi de sana aittir. Bir kasa halanlara, bir kasa halanın arkadaşı Tülay Teyze ne, Eryaman da oturan babanın kadim dostu Savcı Bey e, doktorlara, hemşirelere, hemşehrilere diyerek gider... Bir de güyaaaa yasak otobüslerin paket alması yasaklar ne zaman tam anlamıyla uygulandı ki! otobüslerin paket alma yasağının uygulanacağı günü şimdiden bayram olarak ilan ediyorum :) Bu arada mütemadiyen Aşti şoförü olmanın dışında mütemadiyen refakatçi olma görevim de var. Ambulans misali bir gün içinde 5 hastaneye gittiğimi bilirim. Gelen misafirlerin gezme, eğlenme, düğün işleri arasında mutlaka bir ameliyat, muayene işi de vardır malum onların bulundukları küçük şehirde hiç doktor yok. Bi de beğenmezler buradaki doktorları Amasya da gitseler doktor bir poşet ilaç yazarmış buradaki doktorlar ilaç yazmıyormuş!!! Ne ala ne fena... Amcanın garip bir hastalığı vardır hiç bir arabanın yan koltuğuna arka koltuğuna oturamaz mutlaka direksiyonda olmalıdır. Taksiler, otobüsler buna dahil aksi taktirde bayılıyor... Uçağa bir kere bindi onda da iki adet insidon verip bizimkiler uyuttular da öyle... Neyse bu hastalık üzerine amcamla doktor doktor geziyoruz... Babam bu arada pek inanmıyor galiba bu duruma hadi bir deneyelim (neyi ölçecek acaba kaçıncı km de bayılıyor?) diyerek amcamı yan koltuğa otutturuyor ofisten eve gelene kadar amcam bayıldı! Bu rutin işlerin yanında kardeşini okula götürüp getirmek de var :) 7 yaşında bir kardeşim var benim dünya tatlısı :) Sabahları onunla çıkıp okula gideriz geçen seneye kadar öğleleri de alıp eve götürüyordum. Bizim paşa servise binemez çünkü aslında onun hayali servisle gidip gelmek servisin içini hiç görmemiş çok merak ediyormuş! Bütün bu işlerin yanında benim bir işim var... İşverenim babam. Babamız ataerkillikte son nokta. Eve geldiğinde elindeki paketleri alırsın sonra odasına gider nedensiz seni çağırır ve pijamalarının yerini göstermeni ister. Yemekten kalktığında salona çayını ister bu arada o çay nedense hiç beğenilmez çay demleyin demez onun bir sıfatı vardır bana güzel bir çay demleyin! Nasılsa bana göre güzel bir çaydı oysa. Yatarken mutfağın önünden geçmesine rağmen kesinlikle kendi suyunu kendi almaz yatak odasından bağırır bana bir su... Bunu Efe bile farketmiş bir gün sen nasıl bir babasın diyor babanın yüzünü görmelisiniz eyvah ne kabahat işledim. Baba neden öyle dedin oğlum der Efe senden bir bardak su istiyorum onu bile getirmiyorsun!!! Baba olur mu oğlum getiriyorum ya. Efe Hayır sen - kızlar Efe ye bi su diyorsun der. Bu durumda babanın ataerkilliği söner ve oğluna su taşımaya başlar bu evdeki herkesin hoşuna gider. Babayla çalışmanın iyi yanları da var çok kötü yanları da beş yıldır anlayamadım iyi mi yapıyorum kötü mü... Ama sanmayın ki ofiste rahatım çok zor beğenen bir patronum var çalışma saatlerim çok esnek 10-11 de çıktığımı biliyorum. Son olarak bu yazıyı babamın bana yaptığı son tehditle kapatıyorum. Ofiste olanları evde anneme anlatıyormuşum tabi anne bu hiç susar mı ve sanki anlarmış gibi neden öyle yapıyorsunuz böyle yapın (araya gireyim benim annem biz haftalarca ihaleye hazırlanıp ihaleyi alamadığımızda üzgün eve dönmüş halimize siz de giriyorsunuz o kadar masraf yapıyorsunuz bir ihale alamıyorsunuz!!!! diyen bir ev hanımı) diyerek babamı sıkıştırıyor. Patron ofise yeni yasak getiriyor ofiste konuşulanları bir daha evde anlattığını duyarsam istifanı yazar gidersin diyor. (Sanki annemin tek haber kaynağı benim!) Üstüne başka bir iş ararsın ve dahası bu krizde iş de bulamazsın diyor. Ben de napalım iş bulamazsak evde otururuz babamız bakar dedim:) Babanın cevabı ne yapalım imamın kayığına binene kadar bakacağız...

Aslını unutanlara :)

2009-07-16T12:53:00.008+03:00

Bu aralar kafamı en çok karıştıran son zamanlarda kendine hiç güvenmeyen bir arkadaşıma, dostuma gelsin... Tarih neydi hatırlamıyorum zamanın birinde ben zırıl zırıl hiç susmadan ağlarken yanımdakiler bunu umursamazken çıktın karşıma... Sarıldın hiç bir şey demedin sadece geçer bunlar o günden sonra ne ben seni bıraktım ne de sen beni. Okul hayatımız sona erene kadar birlikte çalıştık o saçma sapan keynezyen teorilerine tek şeker ohlin kurallarına iki odalı sevimli bir evde :) Sabah ilk saatlere geç kalıp girmeyen arada bir derse girip son derse hadi çıkalım diye yalvararak bakan hep bendim sen de pek kırmadın beni sayende tavla, batak ve bilimum kağıt oyunlarını öğrendim. Hiç sıkılmadan dinledin benim sürekli başa sardığım o meşhur hikayemi bazen ağlarken bazen sinirlenirken, senin odadaki kanepe de saatlerce oturdum. Çoğu zaman sanki aynaya konuşuyor gibi yaptık sen anlattın ben yorum yapmadan başka bir konu hakkında konuştum ya da ben anlattım sen başka bir konuya döndün. Kimsenin aklına gelmeyen soruların vardı her ne kadar bazen kendimi bilgi yarışmasında gibi hissetsem de bu aralar gerçekten soru sormanı özlüyorum. Son zamanlarda kapattın kendini kabuğuna kırıkları yapıştırmak için belki de bir ses bir hareket olsa kaybolan parçaları bulamam diye korktun hala korkuyosun... Hepimiz zamanla yapıyoruz aynı hatayı kendimizden daha çok güveniyoruz karşımızdakine. O çok güvendiğin sevgili sağlam kaya senden de bir şeyler götürerek yıkılıyor tuzla buz oluyor hiç beklemediğin bir anda... O yıkıntıyı izlerken kendini unuttun, özel ve bir çok insan için çok değerli olduğunu unuttun göremedin... Hep dediğim gibi her şeyden önce sen bana iyi geldiğin için yanındayım ... Senin her probleme bir çözümün her derde bir ilacın mutlaka vardır. Çok kısa zamanda bunların hepsi geçecek bakalım ne kadar kısa bir zaman kendine biraz inan ben çok güçlü olduğunu biliyorum... Şimdi Hale de konuşuyor işte sanki kendi sıkıntıya düştüğünde başarabiliyormuş gibi ama Hale senin kadar kapatmıyor bir gün sana gelip ağlıyor, bir gün arayıp Pink e ağlıyor, bir gün Dilek e gidiyor, bir gün puzzle yapıyor sonra bırakıyor kafasını meşgul eden saçma sapan düşünceleri ve seni çok seviyor :)

Sigarayı bırakma günüm

2009-06-18T11:41:00.007+03:00

20 Ağustos sigara bırakma günüm :) vatana millete hayırlı olsun... uzun zamandır ne zamandır sigara içiyorsun diye her sorana 2 yıl dediğimi farkettim aslında farkedemediğim 7 yıldır mütemadiyen sigara içtiğimdi.. Zaman çabuk geçiyor ve ucundan yakalamaya çalışıyorum yaş kemale eriyor kemal yaşlanıyor henüz yapamadığım çok şey var hep bundan sonra yok ondan sonra diye ertelediğim. Sigarayı bırakmak da onlardan biriydi peki neden 20 ağustos? 20 ağustos benim geç bulduğum doğum tarihim. Geç bulduğum dedim çünkü 2 yıl önce öğrendim gerçek doğum tarihimi. Şimdi hikayenin aslı kimliğimde 18 ağustos yazıyor annem yıllarca bana o hastaneye yatış tarihim sen 21 ağustos da doğdun dedi bu arada nasılsa belirsiz diyerek çok sevdiğim biriyle aynı gün doğmuş olabilmek adına (ne saçma ama ne olacaksa sanki aynı gün doğmuşsak şimdi görmüyorum bile onu) ben de hayatımın bir dönemindeki insanlara doğumgünümü 23 ağustos olarak söyledim :) Böylece kutlu doğum haftam oluştu. Gerçi doğum haftası hamilelerim olur benim ki kutlu doğumgünü haftasıydı :) Yaza denk geldiği için bildiği günü şaşırıp bir gün önce ya da sonra arayanlar oluyordu ya ne zamandı senin doğugünün ağustosun 3. haftası ne zaman ararsan kabulüm diyordum ben de... Bu arada herkesin doğumgünü 1 gün sürerken benimki koskoca bir hafta sürüyordu he he hiç bitmiyordu 2 yıl önce tam 7 tane pasta kestim 7 ayrı dilek tuttum ve ilk defa sıkıldım doğumgünü haftamdan dileklerin gerçekleşmemesi de küçük! bir sebep olabilir artık gününde aramayanları kara listeye alma hakkım olmasını istedim :) Özel günleri önemsemeyenleri sevmiyorum. İki hafta süren çabalarım ve doğduğum hastanenin arşivine yaptığım (arşiv morgun yanındaydı ve bu her gidişimde gerçekten tüylerimi ürpertiyordu) ziyaretler sonucu doğum belgemi aldım elime 20 Ağustos yazıyordu :) Yapmak isteyip de yapamadığım hep ertelediğim şeylerden biriydi doğum tarihimi öğrenmek ve kesinlikle bir başlangıçtı yapamadıklarım için. Bu aralar her önüme gelene söylüyorum sigarayı bırakıyorum 20 Ağustos da diye bunun nedeni üzerimdeki baskının artmasını sağlamak nedense kendime yenik düşmek değil de bir çok insana yenik düşmek daha ürkütücü...

yeeeehuuuuuu

2009-05-25T16:46:00.006+03:00

yeeeehuuuuuu

melankoliklik azaldı bir Fethiye üstüne bir İstanbul sonunda özümdeki melankoliklik ve ben kaldım... bir de küçük şehir gezisi yapabilsem tamam olacak. İstanbul da yeni bir annenin yanındaydım stajyer bir anne demeliyim belki de... Minik Ece yi kucağıma aldığımda evet her yeri minicikti elleri burnu ayakları ve kokusu mükemmeldi dünya da hiç bir çiçek hiç bir parfüm o kokuyu veremez galiba benim de bir bebeğim olabilir dedim ama gel gör ki bu annelik işi gerçekten çok zormuş ne kadar minik de desem Ece yi doyurmak zordu... son gün süt stresi beni de sardı arkadaşıma sürekli bir şeyler içirmek yedirmek istedim akan sütler boşa gitmesin diye formüller üretmeye başladım. Ece gazı olduğunda ya da pödöf (onların uydurduğu bir isimdi) yapamadığında farklı ağlıyor karnı doymadığında daha masum daha iç acıtıcı bir şekilde ağlıyor... Pödöf yapınca evde bir bayram havası... Gazı olunca uyumuyor uyumayınca süt birikmiyor ve sonra karnı doymuyor bazen olan sütü kusuyor bu döngü böyle devam ediyor. Gece uyumuyor gündüz uyumuyor o ağlayınca yapacak hiç bir şey olmuyor arkadaşım ağzında dandini dandini danalı bebek ninnisi evi dolaşıyor ama Ece uyumuyor. Baba -kızım annen repertuarını genişletemedi seni bu danalı şarkıdan kurtaracağım diyor biz ninni modundan çıkıyoruz... ya da Ece hiç susmadan ağladığında baba başlıyor vaatlere kızım seni Ameriya ya göndereceğim iphone da alacağım hatta koyu fenerli baba tamam kızım galatasaraylı olabilirsin diyor Ece yi susturabilmek adına ama bunlar danalı şarkı kadar işe yaramıyor. Arkadaşım bitkin uykusuz süt olmayınca üzgün... Zaman herkes için durmuş sadece Ece nin büyümesi için çalışıyor gibi...Karnı doyunca uzunca bir süre hıçkırık sonra üstüste gelen iki hapşırık :)

İstanbul daki ikinci gün Tuba yla görüştük. Tuba kamu yönetimi okuyup iki yıl bir bankada uzman yardımcılığı yapıp bunlar bana göre değil deyip şu an tıp okuyan öğrenci :S Stajyer anne balkabağına dönmeden eve gel Ece seni özler diyor... Tuba yla Mihrabat Korusuna gidiyoruz insana huzur veren bir manzara. Boğaz, hanımeli ve iğde kokuları (laleler gitmişler çoktan ama) herhalde tek başına günler aylar geçirilebilecek bir yer saatlerce otur dinlen kendini dinle... Koyu güzel bir sohbetin ardından Beykoz da akrabalarım var sıkılmazsan beş dakika uğrayalım dedi. Gittik tek katlı bahçeli bir evde yaşayan abi kardeş iki sevimli ihtiyar. Mücella Teyze sürekli bir şeyler taşıdı mutfağından balkona çilekler için ayrı şeker tabakları erikler için ayrı tuz tabakları :) ve çok sevdiğim pancar turşusu yeni yapmış ben sevip yeyince çocuk gibi mutlu oldu renkli renki süper şallar verdi biz üşüyünce sanki beni uzun süredir tanıyomuş gibi sardı sarmaladı yine gel dedi çok sevdim bizim 5 dakika oldu 2,5- 3 saat ben severim yaşlı insanların anlattıklarını masal anlatırlarmış gibi dinlerim tatlı tatlı sızlanmadan anlatılan hastalık hikayelerini (o da var bu da var en son bu da çıktı bende Allah sağlık versin herkese) ya da gençlik anılarını bu arada ben balkabağına çoktan dönüşmüştüm :D Pazar günü gece 01:30 da otobüsüm kalkıyor Ece uyumamış yine belli ki beni uğurlamak istiyor saçlarını öpüp kokusunu içime çekip ayrılıyorum özledim bile bebekler bağımlılık yapıyormuş :)

geceler vapurla dönmez

2009-04-25T13:59:00.007+03:00

Bu aralar kendime acıyorum biliyorum bunu yapmamam gerekiyor bu kendimi daha da güçsüz hissetmeme neden oluyor. Göründüğüm kadar güçlü değilim hiç bir zaman olamadım. Çarşamba günü Fethiye ye gidiyoruz keşke diyorum bu akşamdan bavulları toplayıp gidebilsem... Uzaklaşmaya ihtiyacım var her şeyden ve herkesten. Yine o büyük haksızlığı yapıyorum ona ve kendime... Kendime acıyorum ona kızıyorum. Ne zaman kötü bir şey olsa o olsaydı, yanımda dursaydı bunların hiç biri olmayacaktı diyorum sanki onun varlığıyla mutlak mutluluk olacakmış gibi... Yine puzzle yapıyorum Özcan Abinin fi tarihinde aldığı bir puzzle daha şimdiden tam ortasında kayıp bir parçası var. Bir de tüm kızlar gibi alışveriş yapıyorum saçlarımı boyatmak kestirmek ya da uzatmak istiyorum aslında böyle değildim ben alışverişten nefret ederdim annem alırdı ne alırsa garip bir tılsımı var bu alışverişin tüm paranı harcıyorsun bazen paran yokken bile harcıyorsun ve üstüne mutlu oluyorsun... Neyse böyle işte bu aralar üzgünüm, kırgınım herkese, boğazımda minik bir düğüm içimde de beton bir taş var gibi... Terkedilmiş aldatılmış, bir buz parçası gibi dağılmış eriyormuş, anlatamıyormuş ve anlaşılmıyormuş gibiyim. İç sesim hiç susmuyor uzun uzun yazasım kilometrelerce koşasım, yorgunluktan bitkin düşüp hem serin hem sıcak bir yerde dinlenesim ve bu melankoliklikten uzunca bir süre kurtulasım var Geçer herhalde yakında...

o kadar da yalnız değil mişim

2009-04-20T10:52:00.004+03:00

O kadar da yalnız değilmişim... hala çat kapı ben geldim diye gidebileceğim dostlarım var :) Dün onlardan birindeydim. Dost evine dönmüş. Tüm ev halkı uyuyordu kapıyı çaldığımda bi güzel herkesi uyandırdım :) Çimler biçilerken, tavuklar ve horoz gezinirken, köpekler uyuklarken ve minik pamuk nerede geziyor bilinmezken salonun kocaman pencerelerinden dışarıyı izleyip çay içip sohbetin dibine vurup saatlerce oturduk. Keşke Pink hep burda olsa diye içimden geçirdim ama bi şeyleri özlemek de güzeldi. Araya zaman ya da kilometreler girse de sanki hiç bir şey değişmemiş gibi daha dün görüşmüşüz gibi sohbetin kaldığı yerden devam etmesi mükemmeldi. Ne konuştuk? Benim her ne kadar sonuna yaklaşmış olsam da mütemadiyen devam eden diyet ve spor hikayelerim, hiç bi zaman bitmeyen bitmeyecek konu ödemeler, çekler, senetler, babamın arabamı 3 dakika da satması ve ertesi gün vazgeçmesi, uzaklarda tek başına duran bi ağacın yalnızlık çekip çekmediği, onun yanına bir ağaç daha dikilmesinin gerekip gerekmediği, tanıdıklardan haberler son gelişmeler, dans geleceğimin kırılma noktasında duruyor olması, pink ten özel haberler, bahçeye dikilen meyve ağaçları, her türlü meyvenin olup da çileğin olmayışı ve bir gün önce itibariyle artık çileklerin de oluşu, horozun tavuklar dahil herkese efelenmesi, çim biçme makinesinin çok çabuk doluyor olması, bebek isimleri, en çok konulan isimler, Ankara daki ve küçük şehirdeki komşular, yardımcılar, temizlik, titizlik, benim arayıp bulamadığım diş ipi şeklinde kürdanlar, Meral Teyzemin mutfakta duran son resmi gerçekten mükemmeldi bi de aklıma geldi o resimden çok iyi puzzle olur ve ben de resim kursuna gitmek istiyorum...boşananlar evlenenler doğanlar evlenecek olanlar aaa bu arada bizim Nilüfer i söylemeyi unutmuşum nişanlanacak yakında sevgilisi zırt pırt çiçek gönderiyor ve bu benim sinirlerimi bozuyor bu aralar..., verilen siparişler, çalan telefonlar ve çalınan altınlar, benim yalnızlığım ve bana öğütler :)

"seni seviyorum haloşum,seninle işten kaytarıp(şşşşt özcan abi duymasın) tadımda çay içmeyi seviyorum,ya da bizim ofisteki cafede(!) kahve içmeyi seviyorum.internetten faturalarını ödeyip oturmak için daha fazla zaman kazanmayı seviyorum.iş çıkışı tunalıda gezmeyi seviyorum.Beni küçük şehre çiçek olarak dikince napacuz bilemeyan" Belki artık iş çıkışı tunalı da gezemiyoruz ya da işten kaytarıp kahve molaları da veremiyoruz ama bence biz bir şekilde buruşana kadar hatta bumburuşuk olduğumuzda dahi bir şekilde bir yerlerde kahve içiyor (dişlerimiz takma olsa da ya da kahve belki çoktan yasaklanmış olsa da), alışveriş yapıyor (belki şimdi ki kadar hızlı olmaz yavaş yavaş geziyor olabiliriz), anlatıyor ve dinliyor olacağız. Ben de seni çok seviyorum arkadaşım umarım hep mutlu, sağlıklı, huzurlu ve benim yanımda olursun :)

yok

2008-06-14T22:32:00.002+03:00

Tam istediğim gibi yazdıklarımı ben bile bulamıyorum :) Mülakat iyi değildi ama beni arasınlar istiyorum çok fazla hayal kurmuyorum... Bu bloglardaki profil sayaçlarına sinir oldum özgürlüğümü kısıtlıyor bu aralar favori şarkım benden arta kalan biraz kül biraz duman...Bugün tam 8 yıl öncesinde olmayı özlüyorum bu aralar yeni bi puzzle tamamlamaya ihtiyacım var didem secret a inanıyomuş boş sen iste çok çok iste evren sana verirmiş bu psikolojiyle istemeye ve her seferinde daha çok istemeye bu olmadı daha çok istemeliyimlerle bi boşluğa gömülüyorsun hiç bir şey olmuyo yine arayamıyorsun... onu nasıl buldum bi gece bunalımlıyken, stresli ve heyecanlıyken uyku tutmazken aynı zamanda ve msn de konuşacak kimse yokken onu düşünüp onunla konuşmayı özlerken çıkıverdi karşıma beni şaşırttı onu da şaşırtmıştır eminim...

neyi özledim ?

2008-06-10T16:09:00.002+03:00

Burayı özlediğim birinde gördüm onun yazdıklarına yorum yazmak hoşuma gitmeye başlamıştı her gün yazmak istedim ama bu biraz abartılı olurdu onun yazdıklarını bulduğumda hani klasik film sahneleri olur ya eskiler de sahile vurmuş içinde bi notla bi şişe bulursun aynen öyle bir şişe bulmuş gibi hissettim kendimi... eskiden yazdığı bi şeyi okumak uzun zaman sonra ve rahatlıkla yorum yazabilmek keşke beni anlamasaydı diyorum o zaman bu rahatlığım devam ederdi gerçi anlamasını da ben istemiştim ama şimdi pişman oldum şimdiden sıkıldım bu blog işinden kesinlikle tutarsızım çabuk sıkılıyorum her şeyden ve herkesten...